Podstawowa liczba odtwarzania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Podstawowa liczba odtwarzania (ang. basic reproductive number) – w epidemiologii teoretyczna liczba osób, której każdy chory przekazuje zakażenie przy założeniu, że wszystkie kontakty osoby chorej następują z osobami podatnymi na zakażenie. Rzeczywista liczba zakażonych jest niższa od teoretycznej ze względu na występowanie w populacji osób uodpornionych i jest iloczynem podstawowej liczby odtwarzania i odsetka kontaktów z osobnikami podatnymi[1].

Liczba wyliczana ze wzoru[1]:

,

gdzie с – liczba kontaktów osoby chorej ze zdrowymi w jednostce czasu,

p – prawdopodobieństwo zakażenia w czasie kontaktu,

d – czas trwania okresu zaraźliwości.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Andrzej Zieliński, Pojęcie odporności zbiorowiskowej w zastosowaniu do oceny efektywności szczepień o chronnych, „Przegląd epidemiologiczny (Epidemiological Review)”, t. 53 (vol. 3-4), www.przeglepidemiol.pzh.gov.pl, 1999, s. 245-255 [dostęp 2020-03-27].