Podwodny stawiacz min

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podwodny stawiacz min
Podwodny stawiacz min
Środowisko podwodne, nawodne
Napęd elektryczny, spalinowy
Uzbrojenie Miny morskie, torpedy, artyleryjskie
Główne cechy możliwość stawiania min morskich
Historia
Era XX wiek
Geneza 1912

Podwodny stawiacz minokręt podwodny przystosowany do stawiania min morskich.

Pierwszym podwodnym stawiaczem min był rosyjski okręt „Krab” zwodowany w 1912 roku. W czasie I wojny światowej jednostki tej klasy były stopniowo włączane do marynarek wojennych innych państw. Kaiserliche Marine przystosowała do służby minowej część swoich okrętów podwodnych typów UB I, UB-18, U-117[1]. Produkcję okrętów tej klasy kontynuowano w okresie międzywojennym, przykładem może być tu estoński typ Kalev z 1936 roku[2].

Podwodnych stawiaczy min używano do blokowania szlaków komunikacyjnych i portów przeciwnika poprzez stawiane zagród minowych. Współdziałały również z głównymi siłami morskimi – poprzez stawianie min na potencjalnych marszrutach nieprzyjacielskich okrętów ograniczały im zdolność manewrowania[3].

Do końca pierwszej wojny światowej stosowano trzy systemy, stawiania min przez okręty podwodne:

  • system mokry – miny umieszczano pomiędzy kadłubem sztywnym a kadłubem lekkim okrętu podwodnego. Kiedy okręt wykonywał zanurzenie, do przedziału międzyburtowego wpływała woda. Zanurzone miny nie mogły już być regulowane, musiały więc być uzbrajane jeszcze przed zanurzeniem. Dodatkowo, ponieważ były osłonięte jedynie przez kadłub lekki, stwarzały zagrożenie w przypadku ataku na jednostkę przy użyciu bomb głębinowych,
  • system półsuchy – miny magazynowane były w specjalnie do tego przeznaczonym tunelu, który znajdował się w kadłubie sztywnym, zapewniającym minom dodatkową ochronę. Tunel zalewany był wodą dopiero w czasie rozpoczęcia stawiania, jednak do miny znajdującej się w tunelu nie było już dostępu,
  • system suchy – miny stawiane były przy pomocy specjalnej wyrzutni, która wbudowana była w kadłub sztywny. Miny znajdowały się wewnątrz kadłuba i można było je uzbrajać tuż przed załadowaniem do wyrzutni. Był to system najbezpieczniejszy, jednak stawianie wielu min trwało dłużej, z uwagi na konieczność wielokrotnego ładowania wyrzutni[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kosiarz 1979 ↓, s. 43–44.
  2. Mitrofanov 2008 ↓, s. 47-48.
  3. Kosiarz 1979 ↓, s. 44.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Edmund Kosiarz: Pierwsza wojna światowa na Bałtyku. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1979, s. 43–44, seria: Historia morska. ISBN 83-215-3234-9. (pol.)
  • Aleksandr Mitrofanov. „LEMBIT” Bądź godny swojego imienia, część I. „Okręty Wojenne”, s. 46-53, 2008. Tarnowskie Góry: Wydawnictwo „Okręty Wojenne”. ISSN 1231-014X. 4/2008 (90) (pol.).