Podzielnik kosztów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wyparkowy podzielnik kosztów ogrzewania

Podzielnik kosztów – "podzielnik kosztów ogrzewania" – zwany również podzielnikiem ciepła, to urządzenie montowane na grzejnikach centralnego ogrzewania, służące do podziału kosztu ciepła, określonego na podstawie rachunków za ogrzewanie budynku, pomiędzy poszczególnych lokatorów wielorodzinnego budynku mieszkalnego.

Polska Norma określa go jako rejestrujący przyrząd pomiarowy mierzący temperaturę względem czasu (PN-EN 835 – „Podzielniki kosztów ogrzewania do rejestrowania zużycia ciepła przez grzejniki. Przyrządy bez zasilania energią elektryczną działające na zasadzie parowania dyfuzyjnego” oraz PN-EN 834 – „Podzielniki kosztów ogrzewania do rejestrowania zużycia ciepła przez grzejniki. Przyrządy zasilane energią elektryczną”).

Rozróżniamy następujące rodzaje podzielników:

  • Podzielnik wyparkowy, działający na zasadzie odparowania cieczy,
  • Podzielnik elektroniczny z jednym czujnikiem temperatury (grzejnika),
  • Podzielnik elektroniczny z dwoma czujnikami temperatury (grzejnika i pomieszczenia).

Wskazania podzielnika kosztów związane są z ciepłem doprowadzonym przez grzejnik do pomieszczenia, czyli jest wskaźnikiem ( licznikiem) ciepła. Nie podlega legalizacji.

Metoda rozliczenia kosztów przy użyciu podzielników kosztów polega na uwzględnieniu wskazań wszystkich podzielników zainstalowanych w budynku. W obliczeniach wydziela się też tzw. opłaty stałe za ciepło. Mogą to być opłaty stałe z rachunku za ciepło, bądź też opłaty za ogrzewanie pomieszczeń wspólnych (klatki, pralnie, suszarnie). Stosuje się również współczynniki korygujące rozliczenie lokali położonych w różnych miejscach budynku (nad nieogrzewanymi piwnicami, szczytowe, itd). W rozliczeniach kosztów stosuje się również współczynniki korygujące różne typy i wielkości grzejników, występujących w rozliczanym budynku (instalacji c.o.)

Istotną zasadą przy rozliczaniu kosztów ogrzewania za pomocą podzielników (według norm niemieckich a później unijnych)jest nieprzekraczanie 20 odbiorców ciepła (lokali, użytkowników) na jednej jednostce pomiarowej, czyli przepływowym liczniku ciepła np. na węźle grzewczym. Zasada ta jest często w Polsce pomijana i naginana do sytuacji w których na jednym węźle cieplnym rozliczanych jest nawet 200 i więcej lokali.

Rozliczenia są zafałszowane na skutek niewłaściwych metod naliczania należności. Metodę uwzględniającą niedoskonałość podzielników ciepła i umożliwiającą właściwe rozliczenie kosztów opisano w listopadowym numerze czasopisma Administrator z roku 2015.


Zobacz też[edytuj]