Pogórze Izerskie
.JPG) Widok w kierunku północno-zachodnim z Koziej Szyi w Górach Izerskich na Pogórze Izerskie . | |
 Zasięg regionu w obrębie Polski | |
| Megaregion | |
|---|---|
| Prowincja | |
| Podprowincja | |
| Makroregion | |
| Mezoregion |
Pogórze Izerskie |
| Mikroregion(y) |
Wyniosłość Działoszyna |
| Zajmowane jednostki administracyjne |
|
Pogórze Izerskie (cz. Frýdlantská pahorkatina, niem. Isergebirgs-Vorland, 332.26) – północne przedpole Gór Izerskich, zasięgiem obejmujące duży teren zawarty pomiędzy Nysą Łużycką na zachodzie a rzekami Kamienna i Bóbr na wschodzie. Granica północna z Niziną Śląsko-Łużycką jest umowna i wyznaczą ją warstwica 200 m w okolicy Bolesławca. Na wschodzie Dolina Bobru oddziela je od Pogórza Kaczawskiego i Gór Kaczawskich. Na południowym wschodzie graniczy z Kotliną Jeleniogórską wzdłuż wyraźnej krawędzi morfologicznej, pokrywającej się z geologiczną. Od południa, od Gór Izerskich, oddziela je dyslokacja tektoniczna. Osią regionu jest rzeka Kwisa przepływająca przez miasta: Mirsk, Gryfów Śląski, Leśną, Lubań i Nowogrodziec.
Wyróżnia się tu następujące mikroregiony:
- Wyniosłość Działoszyńska
- Wysoczyzna Siekierczyńska
- Wzgórza Zalipiańskie
- Przedgórze Izerskie
- Dolina Kwisy
- Kotlina Mirska
- Przedgórze Rębiszowskie
- Wzniesienia Radoniowskie
- Obniżenie Lubomierskie
- Wzgórza Radomickie
- Wzniesienia Gradowskie
- Niecka Lwówecka
- Dolina Bobru
- Obniżenie Starej Kamienicy
- Wysoczyzna Rybnicy.
Budowa geologiczna
[edytuj | edytuj kod]Pod względem geologicznym Pogórze Izerskie jest zróżnicowane. Występują tu skały należące głównie do trzech dużych jednostek strukturalnych. Podłoże południowej części Pogórza Izerskiego stanowi blok karkonosko-izerski. Część północna obejmuje fragmenty metamorfiku kaczawskiego oraz niecki północnosudeckiej. Południowa część zbudowana jest przede wszystkim z gnejsów, a podrzędnie – łupków łyszczykowych, amfibolitów i innych skał metamorficznych.
W okolicach Zgorzelca i Platerówki występują szarogłazy. Na północy (metamorfik kaczawski) występują: fyllity, łupki serycytowe, łupki kwarcowe, zieleńce, wapienie krystaliczne, a dalej (niecka północnosudecka) – skały osadowe: piaskowce, mułowce, wapienie, margle, gipsy i anhydryty oraz skały wulkaniczne: porfiry, melafiry i ich tufy. W kilku miejscach starsze skały przebite są przez trzeciorzędowe bazalty, które wyróżniają się jako twardziele. Starsze podłoże przykryte jest częściowo przez osady plejstoceńskie – gliny i piaski oraz lessy, a w dolinach rzecznych przez holoceńskie żwiry, piaski i mady.
Rzeźba terenu
[edytuj | edytuj kod]
Rzeźba ma przeważnie charakter wyżynny, w okolicach Lwówka Śląskiego piaskowce wieku kredowego tworzą progi strukturalne (kuesty) i formy skałkowe (m.in. Skałki Lwóweckie). Najwyższe wzniesienia przekraczają 500 m n.p.m. W południowo-wschodniej części regionu wyróżnia się przełomowa dolina Bobru na odcinku od Jeleniej Góry po Wleń[1].
Pokrywę glebową tworzą gleby brunatne na wychodniach skał podłoża, płowe na utworach czwartorzędowych i mady w dolinach rzecznych[1].
Atrakcje turystyczne
[edytuj | edytuj kod]- Miejscowości
- Zamki
- Jeziora
- Inne
-
Lwówek Śląski - panorama. -
Gryfów Śląski - panorama. -
Ratusz w Mirsku. -
Rynek w Lubomierzu. -
Zapora w Pilchowicach. -
Zamek Czocha. -
Jezioro Złotnickie. -
Jezioro Leśniańskie.
.JPG)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Piotr Migoń, Krzysztof Parzóch, Pogórze Izerskie (332.26), [w:] Andrzej Richling i inni red., Regionalna geografia fizyczna Polski, Poznań: Bogucki Wydawnictwo Naukowe, 2021, s. 332, ISBN 978-83-7986-381-5.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Góry Izerskie. goryizerskie.pl [dostęp 2021-03-19]