Pogorzel Mała

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pogorzel Mała
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat piski
Gmina Biała Piska
Sołectwo Pogorzel Mała
Liczba ludności (2011) 30[1]
Strefa numeracyjna (+48) 87
Kod pocztowy 12-230
Tablice rejestracyjne NPI
SIMC 0755170
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Pogorzel Mała
Pogorzel Mała
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pogorzel Mała
Pogorzel Mała
Ziemia53°42′06″N 22°07′43″E/53,701667 22,128611

Pogorzel Maławieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie piskim, w gminie Biała Piska[2]. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego.

Historia[edytuj]

Wieś powstała w ramach kolonizacji Wielkiej Puszczy. Wcześniej był to obszar Galindii. Wieś ziemiańska, dobra służebne w posiadaniu drobnego rycerstwa (tak zwani wolni, ziemianie w języku staropolskim), z obowiązkiem służby rycerskiej (zbrojnej). W wieku XV i XVI wieś wymieniana w dokumentach pod nazwami: Pogorzell, Klein Pogerschellen, Pogorzellen i prawdopodobnie także Salomon (najpewniej od imienia ówczesnego właściciela).

Wieś służebna lokowana przez komtura Erazma von Reitzensteina w 1484 r., na prawie magdeburskim, z obowiązkiem jednej służby zbrojnej, z 15.-letnim okresem wolnizny. Przywilej otrzymał niejaki Grzegorz Langhemd, w wyniku nadania niezagospodarowanego tak zwanego nadmiaru w gruntach Pogorzeli (a więc obszar był już wcześniej zagospodarowany i była tu jakaś osada), leżących między wsiami Drygały, Zalesie, Pomiany-Czyprki, drogą z Drygał do Orzysza a Pogorzelą Wielką. Grzegorz otrzymał dodatkowo jeden łan łąk w Falęcinie. Pogorzel Mała jako samodzielna wieś występuje w dokumentach od 1579 r.

Przypisy

  1. Strona polskawliczbach.pl
  2. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-04-18].

Bibliografia[edytuj]

  • Grzegorz Białuński: Kolonizacja „Wielkiej Puszczy” (do 1568 roku) - starostwa piskie, ełckie, straduńskie, zelkowskie i węgoborskie (węgorzewskie). Olsztyn: Towarzystwo Naukowe: Ośrodek Badań Naukowych im. W. Kętrzyńskiego, 2002, s. 237. ISBN 83-87643-97-1.