Pogotowie Patriotów Polskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pogotowie Patriotów Polskich – polska organizacja nacjonalistyczna i antysemicka o charakterze tajnym założona przez Jana Pękosławskiego jesienią 1922 roku. Stowarzyszenie zajmowało się głównie inwigilacją działaczy komunistycznych i żydowskich. Pionem wojskowym dowodził Witold Gorczyński. Organizacja liczyła około 800 członków, głównie z Warszawy. Działalność PPP śledziła komisja sejmowa do spraw tajnych organizacji, w skład której wchodzili m.in. Stanisław Kozicki i Adam Pragier. Ustalono m.in., że spotkania członków odbywały się w podziemiach kościoła oo. kapucynów, a wstępujący składali przysięgę na krzyż, który przed egzekucją ucałował Eligiusz Niewiadomski. W nocy z 11 na 12 stycznia 1924 r. członkowie PPP zostali aresztowani, ich proces odbył się dwa lata później. Działalność organizacji nie była całkowitą tajemnicą, wiedziała o niej część drugiego rządu Władysława Grabskiego.

Po likwidacji PPP działacze zaczęli skupiać się w drobnych organizacjach pod patronatem zakonspirowanego, powstałego w 1921 Zakonu Rycerzy Prawa. W 1924 powstała Wojskowa Organizacja Faszystów Polskich (WOFP) przemianowana w kwietniu 1925 na Polską Organizację Faszystowską (POF)[1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Czesław Brzoza: Polska w czasach niepodległości i II wojny światowej. Warszawa: Świat Książki, 2001. ISBN 83-85719-35-0.
  • Jarosław Tomasiewicz, Naprawa czy zniszczenie demokracji? Tendencje autorytarne i profaszystowskie w polskiej myśli politycznej 1921–1935, Katowice: Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, 2012, s. 64-68, ISBN 978-83-226-2125-7, OCLC 840309973.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. E.Polska Organizacja Faszystowska (POF). W: Olgierd Grott: Faszyści i narodowi socjaliści w Polsce. Kraków: ZW Nomos, 2007, s. 32-33. ISBN 83-60490-19-8.