Pogotowie Patriotów Polskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pogotowie Patriotów Polskich – polska organizacja nacjonalistyczna i antysemicka o charakterze tajnym założona przez Jana Pękosławskiego jesienią 1922 roku. Stowarzyszenie zajmowało się głównie inwigilacją działaczy komunistycznych i żydowskich. Pionem wojskowym dowodził Witold Gorczyński. Organizacja liczyła około 800 członków, głównie z Warszawy. Działalność PPP śledziła komisja sejmowa do spraw tajnych organizacji, w skład której wchodzili m.in. Stanisław Kozicki i Adam Pragier. Ustalono m.in., że spotkania członków odbywały się w podziemiach kościoła oo. kapucynów, a wstępujący składali przysięgę na krzyż, który przez egzekucją ucałował Eligiusz Niewiadomski. W nocy z 11 na 12 stycznia 1924 r. członkowie PPP zostali aresztowani, ich proces odbył się dwa lata później. Działalność organizacji nie była całkowitą tajemnicą, wiedziała o niej część drugiego rządu Władysława Grabskiego.

Po likwidacji PPP działacze zaczęli skupiać się w drobnych organizacjach pod patronatem zakonspirowanego, powstałego w 1921 Zakonu Rycerzy Prawa. W 1924 powstała Wojskowa Organizacja Faszystów Polskich (WOFP) przemianowana w kwietniu 1925 na Polską Organizację Faszystowską (POF)[1].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

  • Andrzej Garlicki. Po słowie do kłębka. „Polityka”. 40 (2524), s. 76-78, 2005-10-08. Polityka Sp. z o.o. S.K.A. (pol.). [dostęp 2016-02-27]. 

Przypisy

  1. E.Polska Organizacja Faszystowska (POF). W: Olgierd Grott: Faszyści i narodowi socjaliści w Polsce. Kraków: ZW Nomos, 2007, s. 32-33. ISBN 8360490198.