Pojazd napędzany wodorem
Pojazd napędzany wodorem (również pojazd wodorowy[1]) – pojazd wykorzystujący wodór jako paliwo napędzające pojazd[1][2].
Energia wytwarzana jest w nim poprzez przekształcenie energii chemicznej wodoru w energię mechaniczną, albo poprzez reakcję wodoru z tlenem w ogniwie paliwowym, w celu zasilania silników elektrycznych lub przez spalanie wodoru w silniku spalinowym[1].
Według polskiej ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych pojazd napędzany wodorem to pojazd silnikowy, pojazd szynowy lub jednostka pływająca, wykorzystujące do napędu energię elektryczną wytworzoną z wodoru w zainstalowanych w nich ogniwach paliwowych[3][4][5]. W prawie unijnym zdefiniowano pojęcie „hydrogen-powered vehicle” jako pojazd silnikowy używający wodoru jako paliwa do napędu[6].
Pierwszy pojazd z silnikiem spalinowym zasilanym wodorem został skonstruowany przez szwajcarskiego wynalazcę Francois Isaaca de Rivaza w 1807 r.[1]
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/94/UE z dnia 22 października 2014 r. w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych zobowiązała państwa członkowskie do stworzenia dostępnej publicznie infrastruktury dostarczania wodoru dla pojazdów silnikowych napędzanych wodorem[5].
Rozwój transportu opartego na pojazdach napędzanych wodorowymi ogniwami paliwowymi utrudnia wysoka cena zakupu i mała liczba stacji paliw[7].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]
- ↑ a b c d Arkadiusz Kamiński, Janusz Jakóbiec, Andrzej Kulczycki, Agnieszka Pusz, Andrzej Szałek, Obiekty dystrybucji paliw – HRS, Polish Journal for Sustainable Development T. 26, cz. 2 (2022), grudzień 2022, s. 23, DOI: 10.15584/pjsd.2022.26.2.3 [dostęp 2026-01-30].
- ↑ Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2144 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie wymogów dotyczących homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, w odniesieniu do ich ogólnego bezpieczeństwa oraz ochrony osób znajdujących się w pojeździe i niechronionych uczestników ruchu drogowego, zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 78/2009 (WE) nr 79/2009 i (WE) nr 661/2009 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 631/2009 (UE) nr 406/2010 (UE) nr 672/2010 (UE) nr 1003/2010 (UE) nr 1005/2010 (UE) nr 1008/2010 (UE) nr 1009/2010 (UE) nr 19/2011 (UE) nr 109/2011 (UE) nr 458/2011 (UE) nr 65/2012 (UE) nr 130/2012 (UE) nr 347/2012 (UE) nr 351/2012 (UE) nr 1230/2012 i (UE) 2015/166 (CELEX: 32019R2144).
- ↑ Ustawa z dnia 11 lipca 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1289).
- ↑ Katarzyna Barańska, Łukasz Petelski, Czy wodór zastąpi w przyszłości benzynę?, „Nowa Energia”, nr 1, 2022, s. 78–81 [dostęp 2026-01-20].
- ↑ a b Dagmara Dragan, Wojciech Modzelewski, Wyzwania regulacyjne w zakresie wykorzystania gazów odnawialnych, „internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny (iKAR)”, 8 (1), 2019, s. 74–77 [dostęp 2026-01-20] (pol.).
- ↑ Regulation (EU) 2019/2144 of the European Parliament and of the Council of 27 November 2019 on type-approval requirements for motor vehicles and their trailers, and systems, components and separate technical units intended for such vehicles… (wersja skonsolidowana) [online], EUR-Lex, 7 lipca 2024 [dostęp 2026-02-17] (ang.).
- ↑ Szymon Jureczka, Dominik Jendrzejczyk, Grzegorz Szydełko, Wodór – informacje i właściwości paliwa przyszłości, „Eunomia – Rozwój Zrównoważony – Sustainable Development”, 104 (1), 15 września 2023, s. 121–133 [dostęp 2026-01-20] (pol.).