Pojazd silnikowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pojazd silnikowy – napędzany mechanicznie pojazd, który porusza się dzięki własnemu napędowi.

Dyrektywa 2007/46/WE z dnia 5 września 2007 r. definiuje pojazd silnikowy jako napędzany mechanicznie pojazd, który porusza się dzięki własnemu napędowi, mający co najmniej cztery koła, kompletny, skompletowany lub niekompletny, osiągający maksymalną prędkość przekraczającą 25 km/h[1].

Według polskiego kodeksu drogowego to pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motorowerów i pojazdów szynowych[2][a].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Pojazdem silnikowym, zgodnie z ustawą, jest zatem: samochód osobowy, samochód ciężarowy, autobus, trolejbus, motocykl, taksówka, pojazd specjalny, pojazd używany do celów specjalnych, pojazd uprzywilejowany, pojazd zabytkowy, pojazd wolnobieżny, ciągnik rolniczy i zespół pojazdów[3].

Przypisy

  1. Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (CELEX: 02007L0046-20140101).
  2. (Art. 2 pkt 32) Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1260).
  3. Kotowski Wojciech: Prawo o ruchu drogowym. Komentarz. Wolters Kluwer Polska, 2011, s. 114. ISBN 978-83-264-1294-3.