Pokojowa Nagroda Konfucjusza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pokojowa Nagroda Konfucjusza (chiń. upr. 孔子和平奖; chiń. trad. 孔子和平獎; pinyin: Kǒngzǐ Hépíngjiǎng) – wyróżnienie przyznawane od 2010 roku. Według oficjalnych deklaracji jej twórców przyznawana za działalność na rzecz pokoju światowego rozumianego wedle filozofii dalekowschodniej. Faktycznie została ustanowiona jako chińska reakcja na przyznanie Pokojowej Nagrody Nobla dysydentowi Liu Xiaobo[1]. Laureat otrzymuje pozłacaną statuetkę Konfucjusza oraz 15 tysięcy USD.

Nagrodę ufundował chiński biznesmen Tan Changliu. Pierwszym laureatem nagrody został Lien Chan, były premier Republiki Chińskiej, działający na rzecz dialogu chińsko-tajwańskiego[2]. Przyznanie nagrody odbyło się w atmosferze skandalu: okazało się, że Lien o otrzymaniu nagrody dowiedział się dopiero z mediów i w dodatku odmówił jej przyjęcia[3]. Ostatecznie podczas uroczystej ceremonii nagrodę odebrała dziewczynka, której tożsamości organizatorzy nie zdradzili[4].

Społeczność międzynarodowa zareagowała krytycznie na chińską nagrodę, postrzegając ją jako jedynie zabieg propagandowy chińskich władz[5]. Zwracano uwagę na podobieństwo do Nagrody Narodowej III Rzeszy, ufundowanej jako odpowiedź na przyznanie Pokojowej Nagrody Nobla Carlowi von Ossietzky'emu, oraz reakcji władz ZSRR na Nobla dla Andrieja Sacharowa[6].

Kontrowersyjne okoliczności towarzyszyły także przyznaniu nagrody po raz drugi. We wrześniu 2011 roku chińskie Ministerstwo Kultury wydało oświadczenie, że komitet przyznający nagrodę został rozwiązany i nie będzie ona już więcej przyznawana[7]. Wkrótce potem pojawiła się nieznana szerzej organizacja pozarządowa z Hongkongu, która powołała nowy komitet[8]. W skład 16-osobowego komitetu wszedł Kong Qingdong, profesor Uniwersytetu Pekińskiego, bezpośredni potomek Konfucjusza w 73. pokoleniu, znany głównie ze swoich licznych kontrowersyjnych wypowiedzi[9]. Nagrodę za sprzeciw wobec interwencji NATO w Libii otrzymał premier Rosji Władimir Putin[10]. Podobnie jak rok wcześniej laureat nie pojawił się jednak w Pekinie na uroczystej ceremonii, a nagrodę wręczono dwóm rosyjskim studentkom[11]. Analogiczne sytuacje powtarzały się w kolejnych latach: w imieniu odznaczonego w 2014 roku emerytowanego kubańskiego przywódcy Fidela Castro statuetkę odebrał kubański student[12], zaś uhonorowany w 2015 roku prezydent Zimbabwe Robert Mugabe odmówił przyjęcia nagrody[13].

Laureaci[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. China to hand out its own peace prize. cnn.com, 8 grudnia 2010. [dostęp 10 kwietnia 2012].
  2. China’s Answer to Nobel Mystifies Its Winner. The New York Times, 8 grudnia 2010. [dostęp 10 kwietnia 2012].
  3. Lien office denies hearing of award. Taipei Times, 9 grudnia 2010. [dostęp 10 kwietnia 2012].
  4. Konfucjusz kontra Nobel. Rzeczpospolita, 9 grudnia 2010. [dostęp 10 kwietnia 2012].
  5. Vladimir Putin Gets China’s Confucius Peace Prize. The Epoch Times, 16 listopada 2011. [dostęp 8 sierpnia 2012].
  6. The empty chair. The Economist, 10 grudnia 2010. [dostęp 8 sierpnia 2012].
  7. Chiny. Nie będzie już przyznawana Nagroda Konfucjusza. gazeta.pl, 29 września 2011. [dostęp 10 kwietnia 2012].
  8. Vladimir Putin in China Confucius Peace Prize fiasco. BBC, 16 listopada 2011. [dostęp 10 kwietnia 2012].
  9. 孔子和平奖二次颁发 获奖者再度缺席. VOA Chinese, 8 grudnia 2011. [dostęp 9 sierpnia 2012].
  10. Putin uhonorowany Pokojową Nagrodą Konfucjusza. Rzeczpospolita, 15 listopada 2011. [dostęp 10 kwietnia 2012].
  11. China honours Vladimir Putin with peace prize. The Telegraph, 9 grudnia 2011. [dostęp 10 kwietnia 2012].
  12. Fidel Castro Awarded China's Confucius Peace Prize. NPR, 11 grudnia 2014. [dostęp 22 marca 2018].
  13. Mugabe rejects China award. Newsday, 26 października 2015. [dostęp 22 marca 2018].
  14. Annan and Yuan Longping to share Confucius Peace Prize. english.sina.com, 7 listopada 2012. [dostęp 11 grudnia 2012].
  15. 一诚法师荣获第四届孔子和平奖. anhuinews.com, 30 października 2013. [dostęp 29 stycznia 2014].
  16. 第五届孔子和平奖评选新闻发布会在京成功举办. china.com.cn, 17 listopada 2014. [dostęp 18 listopada 2014].
  17. 津巴布韦总统穆加贝获2015年孔子和平奖. world.huanqiu.com, 29 września 2015. [dostęp 5 października 2015].
  18. 2016年第七届孔子和平奖颁奖仪式在豫举行. world.huanqiu.com, 2 grudnia 2016. [dostęp 28 kwietnia 2017].
  19. 深圳永乐董事受邀出席2017年第八届孔子和平奖评选揭晓新闻发布会. szylart.com, 13 grudnia 2017. [dostęp 27 grudnia 2017].