Pokrzewka aksamitna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pokrzewka aksamitna
Curruca melanocephala[1]
(J. F. Gmelin, 1789)
Ilustracja
Samiec (Grecja)
Ilustracja
Samica (Maroko)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina pokrzewki
Rodzaj Curruca
Gatunek pokrzewka aksamitna
Synonimy
  • Motacilla melanocephala J. F. Gmelin, 1789
  • Sylvia melanocephala (J. F. Gmelin, 1789)
Podgatunki
  • C. m. melanocephala (J. F. Gmelin, 1789)
  • C. m. leucogastra (Ledru, 1810)
  • C. m. valverdei (J. Cabot & Urdiales, 2005)
  • C. m. momus Hemprich & Ehrenberg, 1833
  • C. m. norrisae (Nicoll, 1917)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Pokrzewka aksamitna[3] (Curruca melanocephala) – gatunek niewielkiego ptaka z rodziny pokrzewek (Sylviidae). Występuje w krajach śródziemnomorskich – w południowej Europie, północnej Afryce i na Bliskim Wschodzie. Do Polski zalatuje wyjątkowo – trzecie stwierdzenie pochodzi z 22 maja 2016 r., kiedy to widziano ją w Krynicy Morskiej[4][5].

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków C. melanocephala[6][7]:

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Cechy gatunku
Samiec: pióra w większości szare, białe gardło, czarna głowa i czerwona obrączka oczna. Samica: pióra w większości szarobrązowe, szara głowa i również czerwona obrączka oczna. Młode są podobne do samicy.
Wymiary średnie
długość ciała ok. 13–14 cm
rozpiętość skrzydeł 15–18 cm

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Biotop
Sady oliwne, lasy z sosnami, winnice i ogrody.
Gniazdo
Zawsze w miejscu dobrze osłoniętym, umieszczone w krzewach.
Jaja pokrzewki aksamitnej
Jaja
Zwykle dwa lęgi w roku. Składa 3–5 jaj, żółtobiałych lub z czerwonobrązowymi plamami.
Wysiadywanie
Od złożenia ostatniego jaja trwa 13–14 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo po 11–12 dniach.
Pożywienie
Owady, ich larwy, pająki, jesienią również jagody i inne owoce.

Status i ochrona[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje pokrzewkę aksamitną za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność światowej populacji, według wstępnych szacunków, mieści się w przedziale 25–54 miliony dorosłych osobników. Trend liczebności populacji uznawany jest za wzrostowy[2].

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. ''Sylvia melanocephala'', [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] [dostęp 2016-03-18] (ang.).
  2. a b c BirdLife International, Sylvia melanocephala, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2015-4 [dostęp 2016-03-18] (ang.).
  3. P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Sylviidae Leach, 1820 - pokrzewkowate - Sylvia warblers, parrotbills and allies (wersja: 2020-03-06). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-02-12].
  4. Tomasz Krzyśków. „Ptaki Polski”. 42 (2/2016), s. 4. Agencja Wydawniczo-Fotograficzna "Aves" (pol.). 
  5. Komisja Faunistyczna. Rzadkie ptaki obserwowane w Polsce w roku 2016. „Ornis Polonica”. 58, s. 83–116, 2017. 
  6. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Sylviid babblers, parrotbills, white-eyes (ang.). IOC World Bird List (v11.1). [dostęp 2021-02-12].
  7. Sardinian Warbler (Sylvia melanocephala) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-25)].
  8. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]