Pokrzewka aksamitna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pokrzewka aksamitna
Curruca melanocephala[1]
(J. F. Gmelin, 1789)
Pokrzewka aksamitna
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina pokrzewkowate
Rodzaj Curruca
Gatunek pokrzewka aksamitna
Synonimy
  • Motacilla melanocephala J. F. Gmelin, 1789
  • Sylvia melanocephala (J. F. Gmelin, 1789)
Podgatunki
  • C. m. melanocephala (J. F. Gmelin, 1789)
  • C. m. leucogastra (Ledru, 1810)
  • C. m. valverdei J. Cabot & Urdiales, 2005
  • C. m. pasiphae Stresemann & Schiebel, 1925
  • C. m. momus (Hemprich & Ehrenberg, 1833)
  • C. m. norrisae Nicoll, 1917
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Pokrzewka aksamitna[3] (Curruca melanocephala) – gatunek niewielkiego ptaka z rodziny pokrzewkowatych (Sylviidae). Występuje w krajach śródziemnomorskich, w północnej Afryce i w części Azji. Do Polski zalatuje wyjątkowo - trzecie stwierdzenie pochodzi z 22 maja 2016 r., kiedy to widziano ją w Krynicy Morskiej[4].

Podgatunki[edytuj]

Wyróżniono kilka podgatunków C. melanocephala[5][6][3]:

  • pokrzewka aksamitna (Curruca melanocephala melanocephala) – południowa Europa do zachodniej Turcji, północno-zachodnia Afryka.
  • Curruca melanocephala leucogastraWyspy Kanaryjskie.
  • Curruca melanocephala valverdei – południowe Maroko i Sahara Zachodnia.
  • Curruca melanocephala pasiphaeKreta, Karpatos i Rhodes.
  • pokrzewka lewantyjska (Curruca melanocephala momus) – północno-wschodni Egipt do skrajnie południowo-środkowej Turcji.
  • Curruca melanocephala norrisae – podgatunek wymarły około 1939 roku, Fajum (północno-środkowy Egipt).

Morfologia[edytuj]

Cechy gatunku 
Samiec: Pióra w większości szare, białe gardło, czarna głowa i czerwony obrączka oczna. Samica: Pióra w większości szarobrązowe, szara głowa i również czerwony obrączka oczna. Młode są podobne do samicy.
Wymiary średnie 
długość ciała ok. 13-14 cm
rozpiętość skrzydeł 15-18 cm

Ekologia[edytuj]

Biotop 
Sadownictwa oliwne, lasy z sosnami, winnice i ogrody.
Gniazdo 
Zawsze w miejscu dobrze osłoniętym, umieszczone w krzewach.
Jaja pokrzewki aksamitnej
Jaja 
Zwykle dwa lęgi w roku. Składa 3-5 jaj, żółtobiałych lub z czerwonobrązowym plamami.
Wysiadywanie 
Od złożenia ostatniego jaja trwa 13-14 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo po 11-12 dniach.
Pożywienie 
Owady, ich larwy, pająki, w jesienie również jagody i inny owoc.

Ochrona[edytuj]

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[7].

Przypisy

  1. Sylvia melanocephala. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2016-03-18]
  2. BirdLife International 2012. Sylvia melanocephala. W: IUCN 2016. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015-4. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2016-03-18]
  3. a b P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Sylviidae Leach, 1820 - pokrzewkowate - Sylvia warblers, parrotbills and allies (wersja: 2015-09-13). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-03-18].
  4. Tomasz Krzyśków. „Ptaki Polski”. 42 (2/2016), s. 4. Agencja Wydawniczo-Fotograficzna "Aves" (pol.). 
  5. F. Gill, D. Donsker: Sylviid babblers, parrotbills & white-eyes (ang.). IOC World Bird List: Version 6.1. [dostęp 2016-03-18].
  6. Sardinian Warbler (Sylvia melanocephala) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-10-27].
  7. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną Dz. U. z 2004 r. Nr 220, poz. 2237