Polana (Ustroń)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Polana
Osiedle Ustronia
Ilustracja
Dolna stacja wyciągu krzesełkowego na Czantorię
Państwo

 Polska

Województwo

 śląskie

Powiat

cieszyński

Miasto

Ustroń

SIMC

0926855

Strefa numeracyjna

33

Kod pocztowy

43-450

Tablice rejestracyjne

SCI

Położenie na mapie Ustronia
Mapa konturowa Ustronia, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Polana”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Polana”
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa konturowa województwa śląskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Polana”
Położenie na mapie powiatu cieszyńskiego
Mapa konturowa powiatu cieszyńskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Polana”
Ziemia49°41′44″N 18°49′34″E/49,695639 18,826139
Strona internetowa
Portal Polska

Polana – osiedle (jednostka pomocnicza) miasta Ustroń (nr 1)[1] w jego południowej części, dawniej przysiółek, położona w dolinie Wisły, u podnóża Wielkiej Czantorii. Obecnie kojarzona przede wszystkim z dolną stacją kolei krzesełkowej „Czantoria”[2]. Jest to dobry punkt wyjściowy wycieczek pieszych w góry Beskidu Śląskiego.

Do osiedla Polana przynależą również dawny przysiółek Dobka oraz kompleks domów wypoczynkowych w dolinie Jaszowca.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa Polana pochodzi od polany w lesie nad Wisłą, na której osiedlili się pierwsi mieszkańcy („...12 zahradnikuw kterech mam na polanie...” – z pierwszej wzmianki o Polanie w 1607 r.). Osada należała do Mikołaja Rudzkiego, od którego wykupiła ją w 1633 r. księżna cieszyńska Elżbieta Lukrecja. Później Polana stanowiła część Ustronia Górnego, będącego osobną wsią do 1839 r., kiedy połączono Ustroń Górny z Dolnym[3].

W 1792 r. powstała tu papiernia, założona przez księcia Alberta Sasko-Cieszyńskiego[4]. Należał do niej kawałek przyległej łąki nad Wisłą, niezbędnej do bielenia na słońcu lnianych szmat, z których wówczas wyrabiano papier. Pierwszym papiernikiem był przybyły tu prawdopodobnie z terenu dzisiejszych Niemiec Augustyn Kiessling. Na papierze z tej papierni, ze znakami wodnymi A. Kiesslinga, sporządzono m.in. prowadzone na cieszyńskim zamku księgi gruntowe. Pamiątką po tych czasach jest nazwa uliczki „Papiernia”, wiodącej ku Wiśle (biegną nią czerwone znaki szlak turystyczny czerwony szlaku turystycznego na Równicę).

W 1837 r. papiernię przeniesiono w dół Wisły do Hermanic[5], gdzie z przerwami działała do 1933 r. W jej zabudowaniach „na Polanie” powstała później kuźnia „Teresa” napędzana kołem wodnym, wchodząca w skład ustrońskiej huty. Wykuwano w niej osie i okucia do wozów. Napęd młotów zapewniała płynąca tędy Młynówka. W 1899 r. kuźnię w Polanie zlikwidowano, a w budynku zainstalowano turbinę wodną, zasilającą kuźnię w Ustroniu w energię elektryczną i działającą do lat 60. XX wieku. Oprócz budynku dawnej papierni-kuźni, zachował się jaz na Młynówce ze stawidłami, pozwalającymi regulować poziom wody w położonym obok sztucznym zbiorniku wodnym o powierzchni 0,65 ha.

Religia[edytuj | edytuj kod]

Na terenie Polany działalność duszpasterską prowadzą następujące Kościoły:

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Obecną popularność Polana zawdzięcza przede wszystkim zbudowanemu w latach 1965–1967 wyciągowi krzesełkowemu na Czantorię. Daje on latem łatwy dostęp na szczyt tej góry z nową wieżą widokową, a zimą udostępnia narciarzom trasy zjazdowe na jej stokach. Poza tym rozwiniętą bazę turystyczną reprezentują liczne pensjonaty, hotele, motel. Działają restauracje, bary, kawiarnia.

W dzielnicy znajduje się stacja Ustroń Polana na linii GoleszówWisła Głębce, liczne przystanki komunikacji autobusowej PKS.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Urząd Miasta Ustroń: Rady Miasta Ustroń. [w:] www.ustron.bip.info.pl [on-line]. 2004. [dostęp 2010-12-28].
  2. Marek Baran: Koleje linowe i wyciągi narciarskie w Polsce. Historia i dzień dzisiejszy. Łódź: Księży Młyn Dom Wydawniczy Michał Koliński, 2010, s. 114. ISBN 978-83-7729-036-1.
  3. M. Barański 2007, s. 442.
  4. G. Winiarska, s. 58.
  5. G. Winiarska, s. 598.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]