Polana Michurowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fragment polany
Szczyt Ćwilina i widok na Mogielicę
Obiekty znajdujące się na Polanie Michurowej
Pomnik na Ćwilinie ku czci papieża Polaka
Ołtarz polowy na górze Ćwilin
Tablica, które jest podzielona na 4 części. Każdej z nich odpowiada jedna nazwa miejscowości, która należy do parafii Jurków.
Kapliczka zbudowana w 1949 roku a odnowiona we wrześniu 1960 roku za bacowania gazdy Kołodzieja z Wilczyc.
Tabliczka z kapliczki na szczycie Ćwilina
Polana Michurowa zimą

Polana Michurowa – duża podszczytowa polana na Ćwilinie w Beskidzie Wyspowym.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstała, podobnie, jak większość polan w Karpatach w wyniku działalności Wołochów, którzy przybyli tutaj w XV w. ze swoimi stadami owiec i kóz. Polany otrzymywali w wyniku wypalania (tzw. cyrhlenia). Z czasem osiedlili się oni w dolinach i zmieszali z miejscową ludnością[1]. Przez kilkaset lat polana tętniła intensywnym życiem pasterskim. Wypasali tutaj mieszkańcy Jurkowa, Wilczyc i Łostówki. Pasterstwo odbywało się według wielowiekowych tradycji. Od nazwisk właścicieli pochodzą nazwy części polany: Gruszowskie Polany (zachodni skraj), Mihurowa Polana (w okolicach szczytu), Polana Mysoglądów i Polana Kuczaji (dolna część)[2]. W miarę wzrastania liczby ludności wzrastała też liczba wypasanego inwentarza, największe nasilenie pasterstwo osiągnęło przed II wojną światową. Wypasano nie tylko na polanie, ale również w otaczających ją lasach. Pod koniec XIX w., gdy Galicja była już przeludniona i był ogromny brak ziemi, polana została zaorana i uprawiano tu zboża, świadczą o tym istniejące do tej pory zagony i zarośnięte borówkami kupy kamieni zbierane z ornego pola. Nieopłacalnej na tej wysokości uprawy szybko jednak zaniechano, najstarsi ludzie już bowiem tego nie pamiętają. Pasterstwo utrzymywało się jeszcze przez jakiś czas po II wojnie światowej, jeszcze w latach 80 wypasał tutaj baca Kołodziej z Wilczyc. Polana służyła również jako łąka z której pozyskiwano siano dla bydła i owiec. Po załamaniu pasterstwa (z przyczyn ekonomicznych), oraz zaniechaniu pozyskiwania siania, obserwować tu możemy kolejne etapy naturalnej sukcesji ekologicznej. Polana zarasta już borówczyskami (borówka czarna) i zaczyna stopniowo samorzutnie się zalesiać. Pomimo licznych prób przywrócenia wypasu owiec oraz dopłat do koszenia trawy, polana zarosła już niemal całkowicie. Jej obszar na przestrzeni ostatnich lat zmniejszył się o około 70% ze szkodą dla kapitalnych widoków i różnorodności biologicznej.

Opis polany[edytuj | edytuj kod]

Jest to jedna z największych polan w Beskidzie Wyspowym. W dolnym rogu polany znajduje się źródełko wody oraz resztki kamiennego szałasu zbudowanego przez zbieraczy borówek. Źródełko to wile lat temu wypływało znacznie wyżej (około 300 metrów) a obok stała najwyżej położona na polanie bacówka. W zachodniej, górnej części polany na drzewie jest drewniana figurka z napisem: „kapliczkę wzniesioną w 1941 r. przez J. Schnaydra i A. Millera odnowił we wrześniu 1969 r. za bacowania gazdy Kołodzieja z Wilczyc Walery Krawczyński z synami”. Obok polowy ołtarz. Ustawiono go tutaj w 2000 r. z okazji obchodów Roku Milenijnego[3]. Na szczycie znajdują się ławki i stół dla turystów. Długi i stromy stok południowy jest wykorzystywany przez paralotniarzy do startu.

Panorama widokowa[edytuj | edytuj kod]

Niemal cała polana znajduje się na południowo-wschodnich stokach Ćwilina, od wysokości ok. 980 m n.p.m. aż po sam wierzchołek, a niewielkie jej połacie obejmują także pozostałe strony świata[4]. Dzięki temu roztacza się z niej bardzo szeroka panorama widokowa. Kolejno od lewej strony widoczne są szczyty: Ostra, Cichoń, Mogielica, Krzystonów, Wielki Wierch (z tyłu za nim Lubań), Jasień, Gorc, Kobylica, Cyrkowa Góra, Marczakowa Skała i grzbiet Gorców od Kudłonia poprzez Turbacz i Obidowiec aż po dolinę Raby. W dole, na południowej stronie widać Ostrą i Ogorzałą, a w zachodnim kierunku szczyty Lubonia Wielkiego i Szczebla[5]. Przy dobrej pogodzie widoczne są odległe pasma górskie: Beskid Sądecki, Magura Spiska, Wielka Fatra, Wielki Chocz i Pasmo Babiogórskie z Babią Górą. To na tej właśnie polanie Kazimierz Sosnowski oglądając szczyty górskie wyłaniające się z mgły zalegającej doliny miał podobno sformułować określenie „Beskid Wyspowy”[3].

Szlaki turystyki pieszej[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny niebieski – niebieski z Przełęczy Gruszowiec (b. strome podejście!) na Ćwilin. 1:15 h (↓ 0:45 h)
szlak turystyczny niebieski – niebieski z Jurkowa na Ćwilin. 1:50 h (↓ 1:30 h)
szlak turystyczny żółty – żółty z Mszany Donej przez Czarny Dział na szczyt Ćwilina. 3:20 h (↓ 2:30 h)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

system żarowy, serwituty

Opisana panorama widokowa z Polany Michurowej
Opisana panorama widokowa z Polany Michurowej

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz A. Olszański Wołosi – zapomniany lud Bałkanów, w: Płaj. Almanach karpacki, nr 21 (jesień 2000), ISSN 1230-5898
  2. Ćwilin – Beskidwyspowy.eu – portal Beskidu Wyspowego. [dostęp 2010-08-15].
  3. a b Praca zbiorowa: Góry Polski. W-wa. Kraków: Wyd. Kluszczyński, 2006, s. 173. ISBN 83-7447-041-0.
  4. Beskid Wyspowy 1:50 000. Mapa turystyczna. Kraków: Wyd. Compass, 2006. ISBN 83-89165-86-4.
  5. Andrzej Matuszczyk: Beskid Wyspowy. Część zachodnia. W-wa. Kraków: Wyd. PTTK, 1986, s. 44. ISBN 83-7005-104-9.