Poliakrylany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Poliakrylanyorganiczne związki chemiczne powstałe w wyniku polimeryzacji pochodnych kwasu akrylowego i kwasu metakrylowego. Należą do grupy polimerów nazywanych ogólnie jako tworzywa sztuczne. Materiały zawierające poliakrylany charakteryzują się przejrzystością, odpornością na pękanie i elastycznością zależną od zastosowanego składu merów. Poliakrylany odznaczają się odpornością na starzenie atmosferyczne, nie żółkną pod wpływem światła, mają korzystne właściwości optyczne i wytrzymałościowe. Cechy poliakrylanów kształtowane są przez dobór odpowiednich monomerów, zarówno ilościowy, jak i jakościowy.

Monomery[edytuj | edytuj kod]

Monomery akrylowe, używane do tworzenia poliakrylanów są to głównie estry pochodne kwasu akrylowego i kwasu metakrylowego. Zawierają grupę winylową -HC=CH2 oraz grupę karboksylową –COOH.

Do monomerów tych należą:

  • akrylan metylu
  • akrylan etylu
  • akrylan butylu
  • metakrylan metylu
  • metakrylan etylu
  • metakrylan butylu

Wykorzystanie poliakrylanów[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ludwik Czopek: Popularna Encyklopedia Powszechna wyd. Fogra, Tom XIV: Po-Q. Wydawnictwo Fogra, 1996. ISBN 83-85719-07-5.
  • J.D. Roberts, M.C. Caserio: Chemia organiczna. Warszawa: PWN, 1969
  • poliakrylany, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2017-01-14].