Poliaminy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Poliaminy, poliaminy alifatyczne (PA) – związki organiczne o małej masie molowej, mające w swojej strukturze grupy aminowe −NH
2
. Część z nich występuje w komórkach ludzi, zwierząt i bakterii i określana jest mianem amin biogennych np. kadaweryna, putrescyna, spermidyna. Poliaminy biorą udział w wielu biochemicznych procesach komórkowych. Niektóre są hormonami roślinnymi i koenzymami.

Poliaminy jako fitohormony[edytuj | edytuj kod]

Wysoki poziom poliamin występuje w tkankach charakteryzujących się wysoką intensywnością podziałów komórkowych. Najwyższy poziom obserwowano w komórkach pod koniec fazy G1. Prawdopodobnie związki te są niezbędne podczas replikacji DNA. Zarówno mutanty niemające zdolności syntezy poliamin, jak i rośliny potraktowane inhibitorami syntezy poliamin wykazują zahamowanie rozwoju[1]. Poza wpływem na cykl komórkowy stwierdzono również udział PA reakcji na stres[2], starzeniu[3] oraz regulacji tempa wzrostu i różnicowania się komórek[4].

Znaczne ilości PA występują w organach młodych, a dodanie poliamin egzogennych może hamować starzenie się organów roślin. Stwierdzono również zaburzenia w morfogenezie u mutantów z defektami szlaków syntezy PA[5].

Synteza poliamin u roślin wyższych może przebiegać przy udziale dekarboksylazy argininy (ADC) albo dekarboksylazy ornityny (ODC)[4]. U większości grzybów stwierdzono występowanie jedynie szlaku ODC[4] jednak u niektórych gatunków grzybów chorobotwórczych dla roślin występują obie drogi syntezy PA[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Szweykowska Alicja: Fizjologia roślin. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 1997, s. 183-184. ISBN 83-232-0815-8.
  2. H. Bae, SH. Kim, MS. Kim, RC. Sicher i inni. The drought response of Theobroma cacao (cacao) and the regulation of genes involved in polyamine biosynthesis by drought and other stresses. „Plant Physiol Biochem”. 46 (2), s. 174-188, 2008. DOI: 10.1016/j.plaphy.2007.10.014. PMID: 18042394. 
  3. S. Pandey, SA. Ranade, PK. Nagar, N. Kumar. Role of polyamines and ethylene as modulators of plant senescence. „J Biosci”. 25 (3), s. 291-299, 2000. DOI: 10.1007/BF02703938. PMID: 11022232. 
  4. a b c AW. Galston. Polyamines and the integrity of the plant body. „Acta Univ Agric Fac Agron”. 33 (3), s. 115-119, 1985. PMID: 11540939. 
  5. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać A. W. Galston, R. K. Sawhney, Polyamines in plant physiology, „Plant Physiology”, 94 (2), 1990, s. 406–410, DOI10.1104/pp.94.2.406, PMID11537482, PMCIDPMC1077246, JSTOR4273106.
  6. AJ. Khan, SC. Minocha. Biosynthetic arginine decarboxylase in phytopathogenic fungi. „Life Sci”. 44 (17), s. 1215-1222, 1989. DOI: 10.1016/0024-3205(89)90317-2. PMID: 2497290.