Polimery biodegradowalne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Polimery biodegradowalne, polimery biodegradalne, polimery biowchłanialne – tworzywa sztuczne powstające w procesie polimeryzacji i mające właściwość biodegradacji, czyli rozkładu biologicznego. Polimer w pełni biodegradowalny jest całkowicie przetwarzany przez mikroorganizmy (bakterie i grzyby) na dwutlenek węgla, wodę i humus. Polimer uważa się za biodegradowalny, jeśli w całości ulega rozkładowi przez bakterie w glebie lub w wodzie w ciągu 6 miesięcy.

Tworzywa takie wytwarza się z surowców odnawialnych, na przykład cukrów pochodzących z kukurydzy, albo z surowców petrochemicznych. Polimery biodegradowalne można przetwarzać, stosując większość standardowych technologii przetwórstwa tworzyw sztucznych, włącznie z termoformowaniem, wytłaczaniem, formowaniem wtryskowym i rozdmuchowym. Większość tworzyw biodegradowalnych należy do klasy poliestrów, chociaż kilka uzyskiwanych jest z innych materiałów, między innymi skrobi modyfikowanej. Poliestry aromatyczne, na przykład politereftalan etylenu (PET), mają dobre właściwości mechaniczne, ale są raczej odporne na działanie mikroorganizmów. Poliestry alifatyczne z kolei są bardziej podatne na rozkład, ale nie tak wytrzymałe jak ich aromatyczne pochodne. Aby poprawić właściwości fizyczne biodegradowalnych poliestrów alifatycznych, wbudowuje się czasem w ich strukturę fragmenty aromatyczne.

W implantologii polimerami biodegradowalnymi nazywa się tworzywa sztuczne ulegające rozkładowi w organizmie do substancji niewystępujących w nim co prawda naturalnie, ale niepowodujących szkodliwych reakcji. Polimery rozkładające się do substancji istniejących w środowisku tkankowym nazywa się bioresorbowalnymi[1].

Przykłady[edytuj]

Polimerami biodegradowalnymi są między innymi: poli(kwas mlekowy) – czyli polilaktyd (PLA, PLLA, PDLLA) – polihydroksymaślan (PHB), polikaprolakton (PCL), poliglikolid, polihydroksyalkaniany (PHA), modyfikowana skrobia, modyfikowany PET.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Maciej Nałęcz, Henryk Kuś: Problemy biocybernetyki i inżynierii biomedycznej. Biomateriały, tom 4. Wydawnictwa Komunikacji i Łączności: Warszawa 1990. ISBN 83-206-0935-6.

Bibliografia[edytuj]

  • Ewa Klimiuk, Maria Łebkowska: Biotechnologia w ochronie środowiska, PWN 2004
  • Tadeusz Trzmiel: Procesy biodegradacji (materiały wykładowe w formie skryptu), 2012