Polistyren

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polistyren
Polistyren
Ogólne informacje
Monomery CH2=CH-C6H5 (styren)
Struktura meru -[-CH2CH(C6H5)-]-
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Synteza polistyrenu

Polistyren, PS (-[CH2CH(C6H5)]n-) − poliolefina[1] otrzymywana w procesie polimeryzacji styrenu, pochodzącego zwykle z procesu katalitycznego odwodornienia etylobenzenu (około 85% światowej produkcji)[potrzebny przypis], procesu Halcon-Oxirane (około 15% światowej produkcji)[potrzebny przypis] lub rafinacji ropy naftowej.

Historia[edytuj]

W Polsce przed wybuchem II wojny światowej proces technologiczny otrzymywania polistyrenu opracował polski chemik Kazimierz Smoleński[2].

Właściwości[edytuj]

Po zmieszaniu z dodatkami polistyren stanowi podstawę wielu tworzyw sztucznych (oznaczanych literami PS). Czysty polistyren jest bezbarwnym, twardym, kruchym termoplastem (tworzywem formowanym przez topienie), o bardzo ograniczonej elastyczności.

Polistyren może być bezbarwny, słabo przezroczysty lub barwiony na dowolne, żywe kolory. Jego zaletą w stosunku do polietylenu i polipropylenu jest niższa temperatura mięknienia i mniejsza lepkość stopu, dzięki czemu łatwiej jest z niego otrzymywać w procesie formowania wtryskowego niewielkie przedmioty o złożonych kształtach.

Zastosowanie[edytuj]

Polistyren, jako tworzywo lite, jest stosowany do produkcji sztucznej biżuterii, szczoteczek do zębów, pudełek do płyt kompaktowych, elementów zabawek. Ma jednak znacznie mniejszą odporność chemiczną od polietylenu i dlatego zasadniczo nie stosuje się go do produkcji opakowań produktów żywnościowych zawierających tłuszcze.

Najbardziej rozpowszechnionym zastosowaniem polistyrenu jest produkcja jego formy spienionej, nazywanej styropianem. Styropian otrzymuje się w wyniku gwałtownego ogrzewania parą wodną polistyrenu w formie granulek, wewnątrz których znajduje się niewielka ilość czynnika spieniającego. Jest nim mieszanina n-pentanu i izopentanu. Styropian jest masowo stosowany do produkcji styropianowych płyt izolacyjnych dla budownictwa, do produkcji opakowań, w tym do żywności.

Innym materiałem izolującym ze spienionego polistyrenu jest twardszy i mniej nasiąkliwy od styropianu polistyren ekstrudowany (XPS, potocznie styrodur)[3].

Przypisy

  1. Kenneth S. Whiteley, T. Geoffrey Heggs, Hartmut Koch, Ralph L. Mawer, Wolfgang Immel: Polyolefins. W: Ullmann's Encyclopedia of Chemical Industrial Chemistry. John Wiley & Sons, 2000, s. 32. DOI: 10.1002/14356007.a21_487.
  2. Maciej Iłowiecki: Dzieje nauki polskiej. Interpress, Warszawa 1981, ISBN 8322318766, str. 266.
  3. Polistyren ekstrudowany w ociepleniu budynku: tańszy niż styropian?. muratordom.pl, 2013. [dostęp 2013-05-14].

Bibliografia[edytuj]