Politechnika

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy rodzaju uczelni akademickiej. Zobacz też: inne znaczenia.

Politechnika (stgr. polýtechnos, biegły w wielu sztukach) – rodzaj uczelni akademickiej o profilu technicznym, nastawionej na interdyscyplinarny kierunek kształcenia, zapewniająca możliwość uzyskania tytułów zawodowych inżynier i magister inżynier oraz stopni naukowych doktor nauk technicznych i doktor habilitowany nauk technicznych.

Pierwsze uczelnie techniczne powstały w Paryżu w XVIII wieku. Jedną z nich była École polytechnique założona w 1794.

Politechniki w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą uczelnią techniczną prowadzącą od 1816 naukę w języku polskim była Szkoła Akademiczno-Górnicza, natomiast najstarszą polską politechniką jest Politechnika Lwowska, założona w 1844 jako Akademia Techniczna (z niemieckim językiem wykładowym, spolonizowana po uzyskaniu autonomii przez Galicję). Na obecnym terenie Polski najstarszą politechniką jest Politechnika Gdańska założona w 1904 (do 1945 z niemieckim językiem wykładowym), natomiast najstarszą z polskim językiem wykładowym jest Politechnika Warszawska, oficjalnie założona w 1915 (kontynuatorka istniejącego od 1898 Instytutu Politechnicznego w Warszawie, z rosyjskim językiem wykładowym).

W Polsce uczelnia może używać w nazwie wyrazu „politechnika”, jeśli jej jednostki organizacyjne posiadają uprawnienia do nadawania stopnia doktora w co najmniej sześciu dyscyplinach, w tym co najmniej w czterech dyscyplinach w zakresie nauk technicznych[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]