Polityka zatrudnienia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Polityka zatrudnienia – czynne oddziaływanie władz państwowych na rynek pracy pod kątem potrzeb gospodarki kraju oraz godzenia interesów pracodawców i pracowników.

Jej początki wywodzą się ze znanych w XIX wieku oddziaływań ustawodawczych w ramach polityki pracy, a jej rozwój to lata 30. We współczesnych systemach społeczno-gospodarczych nadrzędnym celem polityki zatrudnienia jest walka z bezrobociem i jego skutkami.

Wyróżnia się dwie podstawowe funkcje polityki zatrudnienia:

  • funkcję społeczną, związaną z warunkami rozwoju społecznego
  • funkcję ekonomiczną, związaną z rozwojem gospodarczym.

Dodatkowo wyróżnia się też:

  • funkcję poznawczo-normatywną, dotyczącą systemu kształcenia
  • funkcję dochodową, związaną z zapewnieniem uczestnictwa ludzi w tworzeniu i podziale dochodu narodowego.

Ponadto do zadań polityki zatrudnienia możemy zaliczyć:

  • bilansowanie zatrudnienia w skali krajowej i lokalnej
  • kształtowanie jego struktury zgodnie z potrzebami i profilem demograficznym ludności
  • dostosowanie kwalifikacji zasobów pracy do potrzeb gospodarczych
  • organizacja rynku pracy i związanego z nim pośrednictwa oraz poradnictwa zawodowego
  • udzielanie pomocy w znalezieniu zajęcia grupom społecznym mającym szczególne trudności w aktywizacji zawodowej (np. młodocianym, niepełnosprawnym, kobietom, osobom zwalnianym z zakładów karnych)
  • motywowaniem do pracy.

Założenia dotyczące polityki gospodarczej na terenie Unii Europejskiej tworzą Europejską strategię zatrudnienia. Podstawy do jej sformułowania utworzono podczas szczytu luksemburskiego w 1997 roku.

Europejska strategia zatrudnienia opiera się na czterech filarach:

  • zatrudnialność – obejmuje działania umożliwiające bezrobotnym powrót do pracy, a także promocję otwartego rynku pracy
  • przedsiębiorczość – oznacza dążenie do ułatwiania obywatelom UE zakładania i prowadzenia firm, oraz zatrudniania innych osób
  • zdolność adaptacyjna pracowników i pracodawców – filar ten promuje modernizację organizacji pracy
  • równość szans – oznacza walkę z dyskryminacją osób niepełnosprawnych, kobiet i osób nieposiadających wykształcenia.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Winiarski B.: Polityka gospodarcza. PWN, Warszawa 1999

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]