Polityka zatrudnienia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Polityka zatrudnienia – czynne oddziaływanie władz państwowych na rynek pracy pod kątem potrzeb gospodarki kraju oraz godzenia interesów pracodawców i pracowników.

Jej początki wywodzą się ze znanych w XIX w. oddziaływań ustawodawczych w ramach tzw. polityki pracy, a jej rozwój to lata 30. We współczesnych systemach społeczno-gospodarczych nadrzędnym celem polityki zatrudnienia jest walka z bezrobociem i jego skutkami.

Wyróżnia się dwie podstawowe funkcje polityki zatrudnienia:

  • funkcję społeczną, związaną z warunkami rozwoju społecznego,
  • funkcję ekonomiczną, związaną z rozwojem gospodarczym.

Dodatkowo, wyróżnia się też:

  • funkcję poznawczo-normatywną, dotyczącą systemu kształcenia,
  • funkcję dochodową, związaną z zapewnieniem uczestnictwa ludzi w tworzeniu i podziale dochodu narodowego.

Ponadto do zadań polityki zatrudnienia możemy zaliczyć:

  • bilansowanie zatrudnienia w skali krajowej i lokalnej,
  • kształtowanie jego struktury zgodnie z potrzebami i profilem demograficznym ludności,
  • dostosowanie kwalifikacji zasobów pracy do potrzeb gospodarczych,
  • organizacja rynku pracy i związanego z nim pośrednictwa oraz poradnictwa zawodowego,
  • udzielanie pomocy w znalezieniu zajęcia grupom społecznym mającym szczególne trudności w aktywizacji zawodowej (np. młodocianym, niepełnosprawnym, kobietom, zwalnianym z zakładów karnych itp.),
  • motywowaniem do pracy.

Założenia dotyczące polityki gospodarczej na terenie Unii Europejskiej tworzą Europejską Strategię Zatrudnienia (ESZ). Podstawy do jej sformułowania utworzono podczas Szczytu Luksemburskiego w 1997 r.

Europejska Strategia Zatrudnienia opiera się na czterech filarach:

  • Zatrudnialność – obejmuje działania umożliwiające bezrobotnym powrót do pracy, a także promocję otwartego rynku pracy,
  • Przedsiębiorczość – oznacza dążenie do ułatwiania obywatelom UE zakładania i prowadzenia firm, oraz zatrudniania innych osób,
  • Zdolność adaptacyjna pracowników i pracodawców – filar ten promuje modernizację organizacji pracy,
  • Równość szans – oznacza walkę z dyskryminacją osób niepełnosprawnych, kobiet i osób nie posiadających wykształcenia.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

polityka pełnego zatrudnienia

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Winiarski B.: Polityka gospodarcza. PWN, Warszawa 1999

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]