Polonia Przemyśl (piłka nożna)
| Pełna nazwa |
Miejski Klub Sportowy Polonia Przemyśl |
|---|---|
| Barwy |
biało-czerwono-niebieskie |
| Państwo | |
| Siedziba | |
| Adres |
ul. Sanocka 8 |
| Data założenia |
1909 |
| Prezes |
Paweł Żurawski |
| I zespół | |
| Przydomek |
„Niedźwiadki”[1], „Przemyska Barcelona” |
| Liga |
IV liga podkarpacka |
| Trener |
Paweł Załoga |
| Asystent trenera |
Artur Rostecki |
| Strona internetowa | |
Miejski Klub Sportowy Polonia Przemyśl – polski klub piłkarski z siedzibą w Przemyślu, założony w 1909 r.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Chronologia nazw:
- 1909: TS [Towarzystwo Sportowe] San Przemyśl
- 1911: OTTG [Oddział Terenowy Towarzystwa Gimnastycznego] Sokół-San Przemyśl)
- 1914—1916: nie funkcjonował
- 1916: PKS [Przemyski Klub Sportowy] Polonia
- 06.1928: WCSS [Wojskowo-Cywilne Stowarzyszenie Sportowe] Polonia Przemyśl – po fuzji z Legią Przemyśl
- 1949: TS Związkowiec Przemyśl
- 1951: TS Budowlani Przemyśl
- 1954: KS [Klub Sportowy] Polonia Przemyśl
- 1990: MKS [Miejski Klub Sportowy] Polonia Przemyśl

W 1909 powstała drużyna piłki nożnej „San” przy miejscowym oddziale Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Pierwszymi członkami drużyny byli późniejsi oficerowie Wojska Polskiego: Roman Burnatowicz, Józef I Kuś (ppłk piech.), Józef Lech, Władysław Sontag i Władysław Ziętkiewicz. Opiekunem drużyny był Zdzisław Rittersschild, senior narciarstwa polskiego[2]. Przed 1914 rokiem działały sekcje piłki nożnej, wioślarstwa, koła, turystyki, lekkoatletyki, saneczkarstwa, narciarstwa. Wiosną 1914 był określanym jednym z najaktywniejszych klubów sportowych na prowincji Galicji[3]. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 roku działalność klubu została całkowicie zawieszona.
W 1916 roku klub odrodził się z patriotyczną nazwą „Polonia”. W 1920 roku klub reprezentował miasto w inauguracyjnym sezonie Klasy A Lwowskiego ZOPN, który został niedokończony. W 1921 roku zajął trzecie miejsce w Klasie B Lwowskiego ZOPN[4] i wrócił do Klasy A. W 1927 roku zespół występował w Klasie B, ale w 1928 wrócił do Klasy A, przekształcając się w klub wojskowo-cywilny. W tym że roku przyszedł pierwszy sukces. Jako mistrz grupy II Klasy A Lwowskiego ZOPN potem w barażach pokonał klub Rewera Stanisławów z wynikiem 3:0, 1:3 i 4:2 (we Lwowie), zdobywając awans do eliminacji o I ligę. Po wygraniu grupy wschodniej w eliminacjach awansował do finałowej trójki, gdzie musiał ustąpić silniejszym klubom Garbarnia Kraków i ŁTSG Łódź. Potem jeszcze w 1932, 1933 oraz w 1936 jako mistrz Lwowskiego ZOPN walczył w eliminacjach o I ligę, ale nie uzyskał promocji do najwyższej ligi. We wrześniu 1939 roku na skutek wybuchu II wojny światowej działalność klubu została znów zawieszona.
W 1946 r. dzięki zapobiegliwości jednego z działaczy, płk. Romana Burnatowicza, udało się wydobyć ukryte w 1939 r. pamiątki klubowe[5]. W dniach 20-21 sierpnia 1960 zorganizowano obchody jubileuszu 50-lecia istnienia klubu, podczas których 21 sierpnia 1960 III-ligowa Polonia rozegrała towarzyski mecz z I-ligową Wisłą Kraków[6]. W sezonie 1990/91 Polonia zajęła 6. miejsce w IV lidze regionalnej, grupie rzeszowskiej (na 16 uczestników)[7], po którym klub połączył się z Polną Przemyśl[8][9]. Po fuzji Polnej i Polonii, nowa drużyna rozpoczynała sezon 1991/92 ligi regionalnej rzeszowskiej jako Polonia-Polna Przemyśl, a kończyła jako Polonia Przemyśl[10][11].
Sukcesy
[edytuj | edytuj kod]- 6. miejsce w II lidze – 1951 (cztery grupy)
Zawodnicy
[edytuj | edytuj kod]Najbardziej znanymi wychowankami klubu byli: Józef Kałuża i Marian Ostafiński.
Derby
[edytuj | edytuj kod]Uwaga: w nawiasach lata istnienia klubu.
- Sianowa Czajka Przemyśl (1909–1939),
- Jutrzenka Przemyśl (1910–1935),
- Nadzieja Przemyśl (1910–1914),
- Olimpia Przemyśl (1910–1917),
- Termopile Przemyśl (1911–1912),
- Biali Przemyśl (1912–1913),
- Czarni Przemyśl (1912–1913),
- Legion Przemyśl (1912–1914),
- Maraton Przemyśl (1912),
- Pogoń Przemyśl (1912–1914),
- Amatorski Klub Sportowy Przemyśl (1913–1914),
- Czuwaj Przemyśl (1918–obecnie),
- Hagibor Przemyśl (1921–1939),
- Haschachar Przemyśl (1921–1923),
- Labor Przemyśl (1921–1922, 1925–1935),
- Berkut Przemyśl (1922–1934),
- Sparta Przemyśl (1922–1923),
- Strzelec Przemyśl (1922–1923, 1928–1929),
- Ruch Przemyśl (1922–1937),
- WKS Przemyśl (1922–1924),
- Świt Przemyśl (1925–1929),
- Legia Przemyśl (1927–1928),
- Elektrownia Przemyśl (1928–1939),
- SKS 28 Przemyśl (1928–1938),
- Sian Przemyśl (1929–1944),
- AKS Przemyśl (1932–1936),
- Orzeł Przemyśl (1932–1937),
- Pancerni Żurawica (1934–1939),
- PKS Przemyśl (1935–1938),
- Polna Przemyśl (1935–1991),
- Carissima Przemyśl (1936–1939),
- Hapoel Przemyśl (1936–1939),
- Naprzód Przemyśl (1936–1938),
- Błyskawica Przemyśl (1945–1947),
- Gwardia Przemyśl (1950–1955),
- Przemysław Przemyśl (od 1952),
- Motor Przemyśl (od 1984).
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Puchar u „Niedźwiadków”. „Nowiny”. Nr 110, s. 7, 8 czerwca 1995.
- ↑ 20-lecie Polonji przemyskiej. „Tygodnik Przemyski”. 26, s. 1, 1929-06-29. Przemyśl.
- ↑ Sport w Przemyślu. „Nowości Illustrowane”. Nr 25, s. 9, 20 czerwca 1914.
- ↑ Sezon 1921 - Lwowski Związek Okręgowy Piłki Nożnej. [dostęp 2025-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-20)].
- ↑ Skarby Polonii Przemyskiej odnalezione, „Sport”, 28 listopada 1946 [dostęp 2020-08-20].
- ↑ Z. Rybak. Klub Sportowy Polonia Przemyśl obchodzi jubileusz 50-lecia. „Nowiny Rzeszowskie”. Nr 197, s. 5, 19 sierpnia 1960.
- ↑ Klasa R – Grupa Rzeszowska. „Nowiny-Stadion”. Nr 25, s. 8, 24 czerwca 1991.
- ↑ Wacław Burzmiński. Małżeństwo z rozsądku. Przemyska Polonia połączyła się z Polną. „Nowiny-Stadion”. Nr 147, s. 2, 31 lipca 1991.
- ↑ Według tego źródła błędnie podano rok 1990. Zarys historii klubu. mkspolonia.pl. [dostęp 2018-07-09].
- ↑ Klasa R – Piłka nożna. „Nowiny-Stadion”. Nr 31, s. 8, 5 sierpnia 1991.
- ↑ Klasa R – Grupa rzeszowska. „Nowiny-Stadion”. Nr 22, s. 8, 1 czerwca 1992.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Sport w Przemyślu, s. 9.
- Edward Krajewski: Miejski Klub Sportowy „Polonia”, Przemyśl 1994.
- Wacław Burzmiński. Niewiele jest takich klubów. 70 lat Polonia Przemyśl. „Nowiny”, s. 5, Nr 229 z 11 października 1979.