Polska Partia Socjalistyczna – Lewica (1926–1931)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nie mylić z: Polska Partia Socjalistyczna – Lewica (1906–1918).
Polska Partia Socjalistyczna – Lewica
Skrót PPS-Lewica
Lider Andrzej Czuma (do 1929)
Data założenia 13 czerwca 1926
Data rozwiązania luty 1931
Ideologia polityczna socjalizm
Poglądy gospodarcze socjalizm
Liczba członków 12 tys. (1927)

Polska Partia Socjalistyczna – Lewica – polska radykalno-socjalistyczna partia polityczna, funkcjonująca w latach 1926–1931.

Utworzona została 13 czerwca 1926 roku przez działaczy lewego skrzydła Polskiej Partii Socjalistycznej z Andrzejem Czumą na czele. W 1927 roku liczyła 12 tys. członków, działających głównie na terenie Lublina, Krakowa i Śląska Cieszyńskiego. W partii trwał konflikt między komunistami (Alfred Bem, Franciszek Polka, Romuald Gadomski) a działaczami dążącymi do zachowania niezależności od KPP (Andrzej Czuma, Stanisław Berent, Albin Różycki). Po aresztowaniu Andrzeja Czumy w styczniu 1929 roku kierownictwo partii przeszło w ręce komunistów, co doprowadziło do rozłamu (grupa Andrzeja Czumy ostatecznie znalazła się w Związku Związków Zawodowych). PPS-Lewica faktycznie stała się legalną przybudówką Komunistycznej Partii Polski. W lutym 1931 roku policja aresztowała wszystkich delegatów II Kongresu PPS-Lewicy, a partia została rozwiązana. Organy prasowe: "Robociarz", "Głos Pracy".

Literatura[edytuj]

  • Józef Kowalski: Trudne lata. Problemy rozwoju polskiego ruchu robotniczego 1929–1935. Warszawa: PWN, 1966.
  • PPS Lewica 1926–1931: materiały źródłowe. oprac., wstępem i przypisami opatrzył Ludwik Hass. Warszawa: Książka i Wiedza, 1963.
  • Encyklopedia Powszechna PWN, wyd. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, W-wa 1975, s. 628