Polski Cmentarz Wojenny w Bolonii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polski Cmentarz Wojenny w Bolonii
Widok cmentarza od strony wejścia
Widok cmentarza od strony wejścia
Państwo  Włochy
Miejscowość Bolonia
Adres Via Dozza Giuseppe
40139 Bologna (BO)
Emilia Romagna
Typ cmentarza wojskowy
Liczba grobów 1432
Data otwarcia 12 października 1946
Zarządca Commissariato Generale per le Onoranze ai Caduti in Guerra
Architekt ppor. inż. arch. Z. Majerski, architekt i rzeźbiarz Michał Paszyna
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Polski Cmentarz Wojenny w Bolonii
Polski Cmentarz Wojenny w Bolonii
Ziemia44°28′26″N 11°24′01″E/44,473889 11,400278
Strona internetowa

Polski Cmentarz Wojenny w Bolonii, wł. Cimitero di guerra polacco – największa nekropola spośród czterech polskich cmentarzy usytuowanych na ziemi włoskiej. Spoczywa tam 1432 żołnierzy 2 Korpusu Polskiego poległych w walkach na Linii Gotów, w Apeninie Emiliańskim i w bitwie o Bolonię (w tym 18 żołnierzy nieznanych z nazwiska). Wśród nich znajdują się także groby 14 zmarłych w latach 1947 - 1957. Ponadto na cmentarzu zostali pochowani m. in. Czesław Kawałkowski oraz Józef Pławski.

Założenie cmentarza[edytuj]

Cmentarz powstał z inicjatywy ówczesnego dowódcy 2 Korpusu Polskiego gen. dyw. Władysława Andersa. Wybudowany został w okresie od 1 lipca do 15 grudnia 1946 roku przez żołnierzy 10 Batalionu Saperów 2 Korpusu Polskiego przy pomocy włoskich kamieniarzy. Cmentarz zaprojektował ppor. inż. arch. Zygmunt Majerski. Elementy dekoracyjne zaprojektował i wykonał architekt i rzeźbiarz Michał Paszyna. Budowę cmentarza nadzorował inż. Roman Wajda[1].

Cmentarz poświęcono 12 października 1946 roku. Wzięli w nim udział duszpasterze wszystkich wyznań pod przewodnictwem biskupa polowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie ks. Józefa Gawliny w obecności gen. dyw. Władysława Andersa. Coroczne uroczystości odbywają się tutaj w dzień zaduszny (2 listopada) oraz w dzień wyzwolenia Bolonii (21 kwietnia).

Renowacje[edytuj]

  • 1962-65 - dzięki staraniom gen. W. Andersa i kpt. Jana Jaworskiego
  • 1969-72 - dzięki Stowarzyszeniu Kombatantów Polskich w Kanadzie
  • 2014 - dzięki Radzie Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa

Galeria zdjęć[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Edward Zając, Sanockie biografie, Sanok 2009, s. 43.

Materiały źródłowe[edytuj]