Polskie Radio Lwów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy byłej rozgłośni Polskiego Radia. Zobacz też: Radio Lwów.
Polskie Radio Lwów
Lwow-Radio-Batorego6.jpg
Lwów, ul. Batorego 6, dawna siedziba Radia Lwów
Państwo  II Rzeczpospolita
Założono 15 stycznia 1930
Zlikwidowano 23 września 1939
Inne nazwy Radio Lwów
Właściciel Skarb Państwa
Format stacji radio informacyjno-muzyczne
Częstotliwości
w miastach
Lwów 795 kHz


Polskie Radio Lwówregionalna rozgłośnia Polskiego Radia we Lwowie, działająca w latach 1930–1939.

Stacja nadawcza lwowskiej rozgłośni Polskiego Radia została uruchomiona 15 stycznia 1930. Początkowo miała moc 2 kW, w 1931 zwiększono ją do 16 kW, zaś w 1936 do 50 kW. Studia i biura rozgłośni mieściły się w gmachu przy ul. Batorego 6, zaś stacja nadawcza na terenie Targów Wschodnich. Lwów był w 1939 roku najlepiej zradiofonizowanym miastem w Polsce, z 45 tysiącami abonentów radiowych. Rozgłośnia była niezwykle popularna ze względu na audycje rozrywkowe dla dzieci i dorosłych, nadawane w zasięgu ogólnopolskim, w tym Wesołą Lwowską Falę. Rozgłośnia przestała istnieć po agresji ZSRR na Polskę i okupacji Lwowa 23 września 1939 przez Armię Czerwoną po kapitulacji miasta.

Kierownictwo rozgłośni[edytuj]

  • Witold Scazighino – dyrektor[1]
  • Juliusz Petry – dyrektor programów (późniejszy dyrektor naczelny),
  • Janusz Żuławski,
  • Witold Korecki – kierownik techniczny,
  • Adam Sołtys – kierownik muzyczny,
  • Ada Artzt – kierownik audycji dziecięcych,
  • ks. Michał Rękas – kierownik programów religijnych,
  • Karol Klimsza – kierownik amplifikatorni,
  • prof. Rudolf Wacek – kierownik referatu sportowego,
  • Tadeusz Fabiański – kierownik referatu prasowego,
  • Witold Majewski – kierownik referatu propagandy.

Spikerzy[edytuj]

Najbardziej znane audycje rozrywkowe[edytuj]

Inne audycje[edytuj]

  • radio chorym (pierwsze w Polsce audycje dla chorych, stworzone w 1931 przez sekretarza Apostolstwa Chorych, ks. Michała Rękasa, które stopniowo rozwinęły się do wielkiej akcji radiofonizacji szpitali i pomocy dla najuboższych)
  • transmisje niedzielnych i świątecznych nabożeństw z kościołów obrządku łacińskiego i ormiańskiego, a w święta obrządku greckiego nabożeństw z Cerkwi Wołoskiej
  • Teatr Wyobraźni, w którym wystawiał specjalnie dla radia pisane słuchowiska lwowski pisarz i profesor VIII gimnazjum im. Kazimierza Wielkiego, Kazimierz Brończyk
  • Kronika naukowa
  • Wieczory literackie prowadzone przez poetkę dr Jadwigę Gamską-Łempicką
  • felietony humorystyczno-sentymentalne Henryka Zbierzchowskiego, laureata nagrody literackiej miasta Lwowa
  • fragmenty prozy literackiej w wykonaniu przedstawicieli młodego pokolenia – Teodora Parnickiego i Mariana Promińskiego
  • Lwowska Warta – audycja dla wsi
  • przeglądy filmowe
  • transmisje sportowe
  • audycje omawiające zagadnienia kultury towarzyskiej, sprawy społeczne i kobiece
  • występy orkiestry Tadeusza Seredyńskiego (od 1938 stały zespół rozgłośni) w koncertach o charakterze popularnym, rozrywkowym i tanecznym

Radio Lwów[edytuj]

 Osobny artykuł: Radio Lwów.

29 października 1992 roku rozpoczęło nadawanie Radio Lwów jako rozgłośnia społeczna, nawiązująca do tradycji rozgłośni lwowskiej Polskiego Radia. Radio Lwów nadaje trzygodzinne cotygodniowe pasma na antenie prywatnej stacji „Nezałenist” (106,7 MHz)[3].

Przypisy

  1. Komitet obchodu 25-lecia Z. W. C. oraz Tygodnia Propagandy Związku Strzeleckiego. „Gazeta Lwowska”, s. 5, Nr 262 z 23 września 1933. 
  2. Kronika miejska. Nowy speaker rozgłośni lwowskiej. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 51 z 3 marca 1936. 
  3. Teresa Pakosz, Radio Lwów: 20-lecie Radia Lwów (pol.). [dostęp 2014-02-19].

Linki zewnętrzne[edytuj]