Polskie Towarzystwo Przyrodników im. Kopernika

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Członkowie Towarzystwa na wspólnym zdjęciu (ok. 1910), widoczni m.in. Henryk Kadyi (siedzi pierwszy od lewej), Stanisław Sokołowski (siedzi drugi od lewej), Eugeniusz Romer (siedzi drugi od prawej), Marian Łomnicki (siedzi pierwszy od prawej), Marian Smoluchowski (stoi drugi od prawej), Ignacy Zakrzewski, Stanisław Tołłoczko.

Polskie Towarzystwo Przyrodników im. Kopernika – najstarsze polskie stowarzyszenie przyrodnicze założone we Lwowie 17 stycznia 1875 z inicjatywy m.in. Feliksa Kreutza, Bronisława Radziszewskiego i Juliana Niedźwiedzkiego. Pierwszym prezesem był Feliks Kreutz.

Pierwotnie PTP grupowało przede wszystkim naukowców i nastawione było na referaty, publikacje i działania stricte naukowe z zakresu nauk przyrodniczych, w mniejszym stopniu prowadziło działania popularyzacyjne[1]. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 r. stopniowo zaszły zmiany w profilu działalności PTP: z jednej strony dotychczasowy zasięg aktywności towarzystwa ograniczony głównie do ziem polskich zaboru austriackiego rozszerzono na cały kraj, z drugiej stopniowo zaczął się zmniejszać naukowy charakter towarzystwa na rzecz popularyzacji nauk przyrodniczych wśród społeczeństwa[1]. Trend ten utrzymał się także po 1945 r[1].

Obecnie siedziba Zarządu znajduje się w Krakowie przy ulicy Podwale 1 lok. 2.

Zgodnie ze Statutem, celami Towarzystwa są:

  1. upowszechnianie i pielęgnowanie nauk przyrodniczych, poznawanie i ochrona przyrody ojczystej;
  2. propagowanie etycznych i humanistycznych wartości przyrody;
  3. prowadzenie i popieranie prac badawczych nad teoretycznymi podstawami ochrony przyrody;
  4. finansowe i naukowe wspieranie prac nad restytucją gatunków wymierających
  5. prowadzenie i popieranie prac nad przygotowaniem i aktualizacją sieci obszarów chronionych
  6. prowadzenie i popieranie badań nad metodami gospodarowania na obszarach chronionych i restytucją biocenoz na terenach zdegradowanych oraz wprowadzanie wyników tych badań do praktyki
  7. prowadzenie szeroko rozumianej edukacji przyrodniczej i badań nad jej problematyką
  8. organizowanie krajowych i zagranicznych sympozjów przyrodniczych
  9. współpraca międzynarodowa w zakresie ochrony przyrody, w tym szczególnie w obszarach granicznych

Towarzystwo jest wydawcą czasopism: „Kosmos” (od 1876) oraz „Wszechświat” (od 1930 r., wcześniej pismo to wydawali inni wydawcy).

W okresie II wojny światowej działały oddziały Towarzystwa w Wielkiej Brytanii i Palestynie. W roku 1945 Polskie Towarzystwo Przyrodników im. Kopernika wznowiło swoją działalność w Krakowie. Powstały oddziały terenowe Towarzystwa w wielu miastach – w roku 1975 było ich 18. Obecnie działają oddziały terenowe w Krakowie, Łodzi, Wrocławiu, Szczecinie, Lublinie i Rzeszowie. Istnieją również trzy sekcje przedmiotowe: Sekcja Speleologiczna, Sekcja Dydaktyki Biologii i Sekcja Nauk o Człowieku (Sekcja Biologii Człowieka).

Polskie Towarzystwo Przyrodników im. Kopernika jest organizatorem olimpiady biologicznej dla uczniów szkół średnich oraz licznych spotkań, odczytów i konferencji naukowych, m.in. corocznego Tygodnia Mózgu (w Krakowie i Szczecinie) i Sympozjów Speleologicznych. Współpracuje z uczelniami i innymi towarzystwami naukowymi.

Prezesi Towarzystwa[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Matusiak K., 1984: Historia i perspektywy PTP im. Kopernika. Wszechświat, t. 85, nr 4: 73-76

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]