Polskie drogi (stereotyp)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy stereotypu. Zobacz też: Polskie drogi – serial telewizyjny.
„Polska droga”

Polskie drogistereotypowe sformułowanie, oznaczające źle rozwinięty system transportu, charakterystyczny dla Polski. Stereotyp ten wytworzył się jeszcze w odległej przeszłości[1][2] i podtrzymywany był przez następne stulecia; oznacza rzadką sieć połączeń drogowych, wąskie, źle oznakowane drogi, często wyboiste i zaniedbane.

Również w czasach po wynalezieniu samochodu w początkach XX wieku drogi w Polsce pozostawały na wciąż niższym poziomie niż w krajach Europy Zachodniej[3]. Wystarczy wspomnieć, że pod koniec lat trzydziestych XX wieku na 63.169 kilometrów dróg w Polsce jedynie około trzech tysięcy kilometrów było w pełni przystosowanych do ruchu samochodowego[potrzebny przypis]. Stan ten utrzymywał się także w II połowie XX wieku i wobec stosunkowo niskiego postępu – w porównaniu z krajami sąsiednimi, zwłaszcza na południu i zachodzie – w rozwoju sieci dróg i autostrad w Polsce nawet po przekształceniach ustrojowych w latach 90. utrzymywał się nadal[4].

Niekiedy próbuje się tłumaczyć zły stan dróg w Polsce faktem, iż kraj znajduje się w strefie klimatycznej, w której stosunkowo wiele razy w ciągu sezonu zimowego zdarzają się na przemian temperatury ujemne i dodatnie, co wpływać ma na większe ich uszkodzenia w wyniku zamarzania wody zalegającej na jezdni; wyjaśnienia tego rodzaju przedstawiają czasami specjaliści w zakresie drogownictwa[5].

Stereotyp polskich dróg miał oparcie w oficjalnych raportach. Na koniec 2009 roku GDDKiA oceniała, że 40% dróg krajowych wymaga remontu, z czego 19% — natychmiastowego[6]. Z kolei w raporcie NIK z 2011 roku wskazano[7], że zagrożenie dla bezpieczeństwa stanowi prawie połowa dróg w Polsce.

 Osobny artykuł: Dziura drogowa.

Termin „polskie drogi” wykorzystany został też jako tytuł serialu telewizyjnego z roku 1976 Janickiego i Morgensterna, w którym oznaczał w przenośni drogi prowadzące Polaków przez lata II wojny światowej.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Według "Encyklopedii staropolskiej" Zygmunta Glogera (Tom II, "Drogi") – w średniowieczu
  2. Jan Uryga, "Dawne polskie drogi", Niedziela, 24/2007
  3.  Henryk Zieliński, "Historia Polski 1914-1939", wyd. Ossolineum 1985, ​ISBN 83-04-00712-6​, str. 265
    [w ostatnich latach niepodległości] (...) O wiele gorzej natomiast przedstawiała się rozbudowa sieci dróg kołowych mimo pewnych wysiłków podejmowanych i w tej dziedzinie (...) Nadal utrzymywało się określenie "polskie drogi" jako synonim dróg złych.
  4. Piotr Nowina-Konopka, "Cytat dyplomatyczny – Polskie drogi", Wprost24 nr 34/2003 (1082)
  5. "Dlaczego polskie drogi są dziurawe" – rozmowa z prezesem Przedsiębiorstwa Robót Drogowo-Mostowych w Płońsku Mirosławem Łazarskim, gazeta.pl, 17.01.2003
  6. Raport o stanie technicznym nawierzchni asfaltowych i betonowych sieci dróg krajowych na koniec 2009 roku. GDDKiA.
  7. Na co drugim kilometrze dróg publicznych powstały koleiny powyżej 2 cm głębokości, na co czwartym – powyżej 3 cm. W krajach UE takie jezdnie (ze względu na bezpieczeństwo kierowców) wyłączane są z użytkowania. W Polsce spowodowałoby to jednak zamknięcie niemal połowy dróg. Dlatego drogi uszkodzone przez koleiny klasyfikowane są jako znajdujące się w złym stanie technicznym i jedynie ogranicza się na nich prędkość., za: NIK: polskie drogi główną przyczyną wypadków. NIK, 2011.