Polskie wojska taborowe w wojnie polsko-bolszewickiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Polskie wojska taborowe w wojnie polsko-bolszewickiej – organizacja i działania wojsk taborowych w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Wojska taborowe zapewniały transport między magazynami centralnymi i związkami operacyjnymi a związkami taktycznymi oraz w ramach związków taktycznych i oddziałów. Podstawą były tabory konne zorganizowane w kolumny taborowe. Ich liczbę ocenia się na około 100[1].

Organa naczelne wojsk taborowych[edytuj | edytuj kod]

W początkowym okresie tworzenia struktur Ministerstwa Spraw Wojskowych, w powstałym w grudniu 1918 Departamencie Gospodarczym znajdowała się Sekcja Taborowa kierowana przez mjr. Aureliusza Karola Passelliego. Po reorganizacji, 24 kwietnia 1919 utworzony został Departament dla Spraw Koni i Taborów[a] kierowany przez gen. Zygmunta Łempickiego. W składzie departamentu znajdowała się Sekcja Taborowa. Do jej zadań należało opracowywanie planów dyslokacji wojsk taborowych, jak też ich wyposażenia w konie i sprzęt[3]. Po reorganizacji władz naczelnych w maju 1919, w Ministerstwie Spraw Wojskowych powołany został Inspektorat Wojsk Taborowych z mjr. Passellim na czele. Na początku 1920 nastąpiła kolejna reorganizacja i od lutego Inspektorat włączony został do Sztabu Generalnego ND WP. W nowej strukturze MSWojsk. za powyższe sprawy odpowiadał Departament IV Koni, a w nim Sekcja Remontu ppłk. Władysława Okszy-Orzechowskiego[3].

Wojska taborowe miały także komórkę usytuowaną w Sztabie Generalnym WP. Był to Oddział IV Techniczny zajmującą się między innymi tą problematyką, zaś od marca 1919 Oddział IV - Główne Kwatermistrzostwo, gdzie znajdowała się Sekcja Taborów[3][b].

Jednostki wojsk taborowych[edytuj | edytuj kod]

Na szczeblu związku operacyjnego występował Referat Koni i Taborów, a na szczeblu dywizji piechoty i brygady jazdy było to dowództwo taborów. Formacjami bojowymi wojsk taborowych były kolumny taborowe[3]. Przy każdej dywizji piechoty działały też ruchome warsztaty taborowe o numeracji jak macierzysta dywizja, natomiast przy armiach, armijne warsztaty taborowe i magazyny taborów. Na szczeblu brygady jazdy znajdowało się dowództwo taborów liczące etatowo 8 oficerów i 20 podoficerów i szeregowców[5]. Podlegała mu kolumna taborowa, w składzie której służyło 3 oficerów i 127 podoficerów i szeregowców oraz ruchome warsztaty taborowe z jednym oficerem i 43 szeregowcami[6].

Żołnierze wojsk taborowych na mundurach nosili łapki czekoladowo-brązowe, wypustki jasnoniebieska[7].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Departament powstał po wydzieleniu z Departamentu Organizacyjno-Mobilizacyjnego sekcji Remontu i Weterynaryjnej oraz z Departamentu Gospodarczego Sekcji Taborowej[2].
  2. Do kompetencji Oddziału IV - Główne Kwatermistrzostwo należały wszelkie sprawy związane z zakwaterowaniem wojsk, funkcjonowaniem etapów, poczty polowej oraz zabezpieczenia medycznego. Odpowiadał także za organizację i funkcjonowanie duszpasterstwa wojskowego, zaopatrzenie wojsk, funkcjonowanie służby taborów, samochodowej i za szeroko rozumianą intendenturę[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]