Pomnik Michela Neya w Paryżu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pomnik Michela Neya w Paryżu
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Francja
Miejscowość Paryż
Miejsce Boulevard Du Montparnasse róg Avenue de l'Observatoire
Typ pomnika figura całopostaciowa
Projektant François Rude
Data odsłonięcia 7 grudnia 1853
Położenie na mapie Paryża
Mapa konturowa Paryża, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Pomnik Michela Neya w Paryżu”
Położenie na mapie Francji
Mapa konturowa Francji, u góry znajduje się punkt z opisem „Pomnik Michela Neya w Paryżu”
Położenie na mapie Île-de-France
Mapa konturowa Île-de-France, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Pomnik Michela Neya w Paryżu”
Ziemia48°50′24,1289″N 2°20′10,8398″E/48,840036 2,336344

Pomnik Michela Neya w Paryżu (fr. Monument du Maréchal Ney à Paris) – pomnik marszałka Francji, Michela Neya zlokalizowany w Paryżu na skwerze przy narożniku Boulevard Du Montparnasse i Avenue de l’Observatoire, w pobliżu wejścia do Ogrodu Luksemburskiego[1], w miejscu jego egzekucji[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Przebieg służby wojskowej Neya na cokole

Pomnik, zaprojektowany przez Françoisa Rude’a (autora rzeźby Marsylianki na paryskim Łuku Triumfalnym[3]), został odsłonięty 7 grudnia 1853[4] i był istotnym przedsięwzięciem politycznym z okresu początków II Cesarstwa. W czasie tym kładziono silny nacisk na wydobywanie sentymentów bonapartystycznych. Cesarz Napoleon III brał osobisty udział w dyskusjach nad kształtem monumentu. Odrzucił pierwszą koncepcję i zatwierdził obecną (Rude początkowo zamierzał ukazać marszałka przed plutonem egzekucyjnym, jednak cesarzowi wizja ta wydawała się za mało heroiczna i zbyt kontrowersyjna dla odbiorców)[1].

Forma[edytuj | edytuj kod]

Pomnik obrazuje Neya w pozie bohaterskiej, jako dowódcę zagrzewającego wojsko do boju. Całopostaciowa figura stoi na wysokim cokole, na którym zamieszczono m.in. inskrypcję o szlaku bojowym marszałka. Postać jest pokazana patetycznie i triumfalnie, ale jednocześnie w sposób bardzo realistyczny, ze szczegółami munduru i broni. Wyrazisty jest gest, mimika i ekspresja Neya. Wyraźnie zrywa się on do bitwy, uosabiając w sobie wolę zwycięstwa[1].

Nawiązania[edytuj | edytuj kod]

Auguste Rodin określił dzieło mianem najlepszego w ogóle pomnika w Paryżu. Bohaterowie dwóch powieści Ernesta Hemingwaya spotykają się pod pomnikiem (w Ruchomym święcie jeden z bohaterów wznosi nawet toast na cześć Neya)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Andrzej Pieńkos, Najbardziej romantyczny z paryskich pomników, w: Mówią Wieki, nr 10/12/2012, s. 50–51
  2. Online Magazine, „Zobacz, Jak Marszałek Francji Umiera!” Życie i Śmierć Michela Neya.
  3. Photos of Marechal Ney monument and statue by Francois Rude – Page 415, www.eutouring.com [dostęp 2021-11-24].
  4. Napis na pomniku in situ.