Pomnik Minina i Pożarskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Minin&Pogjarsky 1.jpg

Pomnik Minina i Pożarskiego (ros. памятник Минину и Пожарскому) - grupa rzeźbiarska z brązu, wykonana przez Iwana Martosa, usytuowana przed Cerkwią Wasyla Błogosławionego na Placu Czerwonym. Jest to pierwszy pomnik w Moskwie, powstał w latach 1807-1818.

Poświęcony Kuźmie Mininowi i Dymitrowi Michajłowiczowi Pożarskiemu, jednym z przywódców zbrojnych oddziałów ochotników (Народное ополчение) w czasie polskiej interwencji podczas wielkiej smuty i wyparciu sił polsko-litewskich z Moskwy w roku 1612. Napis na pomniku głosi: "Obywatelowi Mininowi i księciu Pożarskiemu, wdzięczna Rosja, latem 1818".

Pomnik został ufundowany przez mieszkańców Niżnego Nowogrodu i miał powstać na 200-lecie zwycięstwa nad Polakami. Przeszkodziła temu wojna z Napoleonem i ostatecznie ukończono go w 1818 roku. W roku 1936 władze sowieckie przesunęły pomnik z centralnego miejsca Placu Czerwonego pod Cerkwię Wasyla Błogosławionego, gdzie stoi do dziś.

Od roku 2005 pod pomnikiem odbywają się centralne obchody Dnia Jedności Narodowej, święta narodowego Rosji (4 listopada). W tym samym roku 2005 roku w Niżnym Nowogrodzie odsłonięto dokładną kopię moskiewskiego pomnika.

Niektórzy utrzymują, że pomnik wykonany jest z mosiądzu.