Pomnik Pamięci Dzieci – Ofiar Holokaustu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pomnik Pamięci Dzieci – Ofiar Holokaustu
w Warszawie
Pomnik Pamięci Dzieci – Ofiar Holokaustu
Pomnik Pamięci Dzieci – Ofiar Holokaustu
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa (Wola)
Miejsce ulica Okopowa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Pomnik Pamięci Dzieci – Ofiar Holokaustuw Warszawie
Pomnik Pamięci Dzieci – Ofiar Holokaustu
w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pomnik Pamięci Dzieci – Ofiar Holokaustuw Warszawie
Pomnik Pamięci Dzieci – Ofiar Holokaustu
w Warszawie
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Pomnik Pamięci Dzieci – Ofiar Holokaustuw Warszawie
Pomnik Pamięci Dzieci – Ofiar Holokaustu
w Warszawie
Ziemia 52°14′43″N 20°58′36″E/52,245278 20,976667

Pomnik Pamięci Dzieci – Ofiar Holokaustu – monument znajdujący się na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie, upamiętniający dzieci – ofiary Holocaustu.

Opis[edytuj]

Pomnik został ufundowany przez Jacka Eisnera. Nawiązuje swą formą do wysokiego muru getta z drutem kolczastym, do którego prowadzą płyty, ułożone w kształt menory. W dolnej części pomnika znajdują się gruzy getta, na których powierzchni wkomponowano zdjęcia żydowskich dzieci, które zginęły w latach II wojny światowej. Pod nimi znajduje się tabliczka w trzech językach: polskim, hebrajskim oraz angielskim o treści: Pamięci miliona żydowskich dzieci zamordowanych przez niemieckich barbarzyńców 1939-1945. Wśród zdjęć znajduje się zdjęcie zamyślonej dziewczynki w kraciastym ubraniu i czapce przedstawiające Lusię, córkę Chaskiela Bronsteina, właściciela zakładu Fotografika w Tarnowie, wzmiankowanego przez Pawła Huelle w opowiadaniu Mercedes Benz.

Na pomniku znajdują się także: symboliczny grób rodziny Szteinman, zamordowanych w czasie Holocaustu oraz dwie tablice pamiątkowe:

Quote-alpha.png

Przez mury, przez dziury, przez warty
Przez druty, przez gruzy, przez płot
Zgłodniały, zuchwały, uparty
Przemykam, przebiegam jak kot.

A jeśli dłoń losu znienacka
Dosięgnie mnie kiedyś w tej grze,
To zwykła jest życia zasadzka,
Ty Mamo nie czekaj już mnie.

I tylko jedną troską
Na wargach grymas skrzepł
Kto tobie, moja Mamo

Przyniesie jutro chleb[1].

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy