Pomnik Zwycięstwa we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pomnik Zwycięstwa we Wrocławiu
(nieistniejący)
Państwo  Polska
Miejscowość Wrocław
Miejsce Bulwar Xawerego Dunikowskiego
Styl architektoniczny neogotyk
Projektant Alexis Langer
Fundator wrocławscy oficerowie, mieszkańcy i urząd miejski
Całkowita wysokość 25 m
Data budowy 1874
Data likwidacji po 1945
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Pomnik Zwycięstwa we Wrocławiu (nieistniejący)
Pomnik Zwycięstwa we Wrocławiu
(nieistniejący)
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pomnik Zwycięstwa we Wrocławiu (nieistniejący)
Pomnik Zwycięstwa we Wrocławiu
(nieistniejący)
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Pomnik Zwycięstwa we Wrocławiu (nieistniejący)
Pomnik Zwycięstwa we Wrocławiu
(nieistniejący)
51°06′42,9″N 17°02′37,4″E/51,111917 17,043722

Pomnik Zwycięstwa we Wrocławiu (niem. Siegesdenkmal) – nieistniejący pomnik we Wrocławiu, upamiętniający żołnierzy poległych w wojnie duńskiej (1864)[1], wojnie prusko-austriackiej (1866) i wojnie prusko-francuskiej (1870), niezależnie od ich rangi i pochodzenia społecznego[2].

Pomysł budowy pomnika pojawił się 21 marca 1872 roku, a jego autorem był płk. von Donat 1 wrocławskiego batalionu rezerwy Landwehry nr 38. Z jego inicjatywy jednostka wystosowała postulat wzniesienia monumentu, który został poparty przez 1 batalion 3 dolnośląskiego regimentu Landwehry nr 50, społeczeństwo Wrocławia i urząd miejski, które również zgłosiły chęć udziału w budowie. W ciągu 366 dni zbiórki zebrano 21.200 talarów, a cesarz Wilhelm podarował na potrzeby jego budowy dwa zdobyczne działa francuskie. Od 2 grudnia 1872 roku pracowała, kierowana przez von Donata, komisja koordynująca budowę. Pomnik został ukończony 15 czerwca 1874 roku, a 28 czerwca został odsłonięty w obecności następcy tronu[3].

Autorem pomnika był wrocławski architekt Alexis Langer[2], rzeźby wykonali Georg Bähr i Scholz[1]. Miał postać wysokiej na 25 m, wysmukłej piaskowcowej iglicy stylizowanej na zwieńczenie wieży gotyckiego kościoła[2], z dwiema mniejszymi iglicami po bokach. Wszystkie iglice były zdobione postaciami średniowiecznych wojowników. Na centralnej iglicy znajdowały się dwie tablice z inskrypcją z nazwiskami poległych żołnierzy[3], podtrzymywane przez anioły, i figury trzech żołnierzy symbolizujących trzy formacje wojskowe (piechotę, kawalerię i artylerię)[2]. Całość stała na okrągłej, wysokiej na sześć stopni platformie[3] z ozdobną balustradą[2], na którą wejścia strzegły dwa zdobyczne, francuskie działa[1], umieszczone na osobnych cokołach. Platforma była umiejscowiona na dostępnym z trzech stron podeście[3].

Pomnik ustawiono na pl. Cesarzowej Augusty[3] (obecnie bulwarze Xawerego Dunikowskiego). Po 1945 roku zniszczony, pozostałości platformy fundamentowej odkryto podczas prac rewitalizacyjnych bulwaru w 2015 roku[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Pomnik Zwycięstwa (dawny) (pol.). Wratislaviae Amici. [dostęp 2015-03-23].
  2. a b c d e f Beata Maciejewska: Najbardziej oryginalny wrocławski pomnik odkryty pod górką (pol.). W: Gazeta Wyborcza [on-line]. Agora SA, 2015-03-23. [dostęp 2015-03-23].
  3. a b c d e Cezary Wąs: Wrocławski pomnik zwycięstwa w wojnie 1870-1871 (pol.). W: Miscellanea Łódzkie 1/1996 (15) [on-line]. Uniwersytet Wrocławski. [dostęp 2015-03-23].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]