Poniatowo (powiat żuromiński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Poniatowo w innych znaczeniach tego słowa.
Artykuł 53°2′52″N 19°52′21″E
- błąd 38 m
WD 53°3'N, 19°52'E
- błąd 20492 m
Odległość 3 m
Poniatowo
wieś
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Powiat żuromiński
Gmina Żuromin
Liczba ludności (2011) 832[1][2]
Strefa numeracyjna 23
Kod pocztowy 09-300[3]
Tablice rejestracyjne WZU
SIMC 0130286[4]
Położenie na mapie gminy Żuromin
Mapa lokalizacyjna gminy Żuromin
Poniatowo
Poniatowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Poniatowo
Poniatowo
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Poniatowo
Poniatowo
Położenie na mapie powiatu żuromińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu żuromińskiego
Poniatowo
Poniatowo
Ziemia53°02′52″N 19°52′21″E/53,047778 19,872500
Nieoficjalny herb wsi Poniatowo

Poniatowowieś (dawniej miasto) w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie żuromińskim, w gminie Żuromin[5][4].

Miejscowość leży nad rzeką Wkrą, przy drodze wojewódzkiej nr 563 z Rypina do Żuromina, 3 km od Żuromina. Podczas okupacji naziści niemieccy zmienili nazwę wsi na Zollheim.

Miejscowość jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii św. Floriana.

Poniatowo uzyskało lokację miejską przed 1520 rokiem, zdegradowane przed 1790 rokiem[6].

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Poniatowo[5][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
1060553 Krukowiec przysiółek

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki osadnictwa w okolicy Poniatowa są datowane na XI – XII wiek. Było to osadnictwo puszczańskie, gdyż obszary te były pokryte gęstymi lasami i licznymi bagnami. Stwarzało to dogodne warunki dla żerowania i siedlisk zwierząt. Ponadto stanowiły poważny zasób gleb nadających się pod uprawę. W te niedostępne knieje leśne zapuszczali się myśliwi już w XI wieku w poszukiwaniu zwierząt futerkowych. Wysoki poziom rzeki Wkry umożliwiał im dalekie podróże. Oni to pierwsi skolonizowali te tereny, najpierw nad rzeką Wkrą, potem przenosili swoje siedziby w głąb puszczy[7].

Nazwę Poniatowo spotykamy w dokumencie z 1401 r., w którym biskup płocki Jakub z Korzkwi potwierdził przynależność tej miejscowości do parafii w Chamsku. Wioska ta była wówczas własnością podkomorzego ciechanowskiego Pomścibora, protoplasty rodu Chamskich, i pozostała własnością jego potomków do połowy XVII w.[8][9]

Miasto Poniatowo liczyło 200 mieszkańców, w XVII w. 701, w XVIII w. 400 mieszkańców. Zaczął rozwijać się przemysł, zbudowano gorzelnię, browar, odlewnię żelaza, tartak i młyn wodny. Mimo to w drugiej połowie XVIII w. Poniatowo utraciło prawa miejskie[10].

Liczba mieszkańców z roku 1825 wzrosła z 400 do 715 osób, a w 1961 roku wieś liczyła 810 mieszkańców, głównym zajęciem ludności była i jest uprawa ziemi[11].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Portal polskawliczbach.pl [dostęp 2020-04-23]
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r..
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  4. a b c GUS. Rejestr TERYT
  5. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  6. Robert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Katowice 2007, s. 62-63.
  7. G. Spychalski: Towarzystwo Miłośników Ziemi Zawkrzeńskiej, Zarys dziejów Żuromina.. 1987, s. 3.
  8. W. Lis: Diecezja Płocka. Struktura personalno–administracyjna. Płock: 1978, s. 464.
  9. J. Antoniewicz: Studia i materiały do dziejów Ziemi Zawkrzeńskiej. Warszawa: 1971, s. 37-77.
  10. Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. T. 8. Warszawa: 1887, s. 766.
  11. S. Arnold: Miasta polskie w Tysiącleciu. T. 2. Warszawa: 1967, s. 501 – 502.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]