Ponikło słodkie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ponikło słodkie
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

liliopodobne (≡ jednoliścienne)

Rząd

wiechlinowce

Rodzina

ciborowate

Rodzaj

ponikło

Gatunek

ponikło słodkie

Nazwa systematyczna
Eleocharis dulcis (Burm. f.) Trin. ex Hensch.
Vita Rumphii 186. 1833[3]
Synonimy
  • Andropogon dulcis Burm. f.
  • Eleocharis tuberosa (Roxb.) Schult.
  • Scirpus tuberosus Roxb.[3]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]

Ponikło słodkie, ponikło bulwiaste (Eleocharis dulcis) – gatunek byliny z rodziny ciborowatych (turzycowatych). Występuje na terenach podmokłych w tropikalnej i południowej Afryce, w południowej i wschodniej Azji, w Australii i na wyspach Oceanii. Poza tym rozpowszechniony jest w strefie tropikalnej jako roślina uprawna[3]. Jadalne podziemne bulwy nazywane są „kasztanami” lub „orzechami” (ang. chinese water-chestnut)[5]. Bulwy tworzą się na końcach poziomo rozrastających się kłączy, z nich też wyrastają nadziemne, rurkowate pędy i liście osiągające do 2 m wysokości[5]. Spożycie surowej rośliny grozi infekcją larwami przywry Fasciolopsis buski.

Zastosowania kulinarne[edytuj | edytuj kod]

Bulwy cenione są jako składnik potraw orientalnych, wykorzystywane są np. w kuchni chińskiej i wietnamskiej. Lekko słodkawe w smaku, charakteryzują się trwałą chrupkością. Gotowane kasztany wodne podawane są z sosami lub przyprawami z daniami z ryżu. Wykorzystywane są też w nadzieniu pierogów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-06-15] (ang.).
  3. a b c Taxon: Eleocharis dulcis. USDA, ARS, National Genetic Resources Program. Germplasm Resources Information Network - (GRIN). [dostęp 2010-06-15]. (ang.).
  4. Eleocharis dulcis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  5. a b J.G. Vaughan, C.A. Geissler: Rośliny jadalne. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2001. ISBN 83-7255-326-2.