Pont Neuf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pont Neuf
Ilustracja
Pont Neuf od strony Pont Saint-Michel
Długość całkowita 278 m
Państwo  Francja
Miejscowość Paryż
Podstawowe dane
Przeszkoda Sekwana
Liczba przęseł 12
Data budowy 1578-1604 (lub 1607)
Projektant prawdopodobnie Jean-Baptiste Ducerceau lub Guillaume Marchant
Położenie na mapie Paryża
Mapa lokalizacyjna Paryża
Pont Neuf
Pont Neuf
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Pont Neuf
Pont Neuf
Położenie na mapie Île-de-France
Mapa lokalizacyjna Île-de-France
Pont Neuf
Pont Neuf
48°51′26,81″N 2°20′29,82″E/48,857447 2,341617

Pont Neuf (Nowy Most) – najstarszy istniejący most w Paryżu. Kamień węgielny pod jego budowę położył w 1578 roku król Francji Henryk III (wcześniej król Polski jako Henryk Walezy), budowę zakończył Henryk IV w roku 1604 (lub w 1607, zależnie od źródeł). Projekt wykonał prawdopodobnie Jean-Baptiste Ducerceau lub Guillaume Marchant. Most powstał, aby ułatwić komunikację pomiędzy Luwrem a opactwem St-Germain-des-Pres.

Był to pierwszy paryski most nie zabudowany domami, od samego początku wyposażony w chodniki chroniące przechodniów przed błotem i końmi.

Most składa się z 12 kamiennych przęseł o łącznej długości 278 metrów i wysokości 28 metrów (przez długi czas był to najszerszy most w Paryżu). 7 przęseł łączy prawy brzeg Sekwany z zachodnią częścią Île de la Cité, 5 łączy wyspę z lewym brzegiem. W środkowej części most rozszerza się w Place du Pont Neuf, na którym w 1635 r. ustawiono konny pomnik Henryka IV, którego autorem był florentyńczyk Pietro Tacca. W czasie rewolucji w 1792 r. pomnik zniszczono, a jego replikę, autorstwa François Lemota ustawiono w 1818 r. Na początku XVII w. wybudowano tu studnię ozdobioną płaskorzeźbą Samarytanki czerpiącej wodę. W 1813 r. pompę zlikwidowano, ale do dziś pozostał ulokowany nieopodal dom towarowy “La Samaritaine”. Pont Neuf ozdabiają kandelabry, projektu Wiktora Baltarda, wykonane w 1854 r.

Konstrukcja mostu nigdy nie została zmieniona, nawet drewniane słupy wspierające fundamenty są oryginalne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Charles S. Whitney: Bridges of the World: Their Design and Construction. Mineola, New York: Dover Publications, 2003, s. 141. ISBN 0-486-42995-4.