Populizm penalny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Populizm penalny – zjawisko kształtowania przepisów karnych z ograniczonym udziałem ekspertów, pod wpływem emocji, w oparciu o przekonania powstałe na skutek doniesień medialnych. Charakteryzuje się surowym nastawieniem do przestępczości, a także brakiem współczucia dla sprawców przestępstw. Prawo tworzone na skutek populizmu penalnego zazwyczaj ma charakter doraźny, represyjny i nakierowane jest na niszczenie przestępczości[1][2].

Populizm penalny zaliczany jest do koncepcji należących do antyintelektualizmu[3]. Często wykorzystywany jako narzędzie uzyskiwania poparcia politycznego[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Justyna Siematycka. Populizm penalny jako pośrednie źródło kryminalizacji irracjonalnej. „Wiedza Prawnicza”. 6, s. 58, 2012. ISSN 2080-4202. 
  2. a b Media jako główny czynnik kształtujący populizm penalny. W: Justyna Karaźniewicz, Monika Kotowska: Media a opinie i postawy społeczne. Kraków: Krakowskie Towarzystwo Edukacyjne, 2011, s. 49-53. ISBN 978-83-7571-157-8.
  3. Agnieszka Podemska. Czy sprawcy zgwałceń powinni być chirurgicznie kastrowani?. „Internetowy Przegląd Prawniczy”. 3, s. 55, 2015. ISSN 1689-9601.