Porozumienie paryskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
COP 21: Szefowie delegacji

Porozumienie paryskie (ang. Paris Agreement) – porozumienie wieńczące 21 Konferencję ONZ w sprawie zmian klimatu. Porozumienie zobowiązuje wszystkie kraje do przedstawienia do 2020 roku długoterminowych scenariuszy ograniczenia emisji gazów cieplarnianych zgodnie z metodologią przyjętą przez IPCC. Porozumienie paryskie potwierdza dotychczas przyjęte cele krajowe (INDC – Intended Nationally Determined Contributions), choć notuje, że nie są one wystarczające do ograniczenia ocieplenia poniżej 2 °C i zachęca do przedstawienia nowych, bardziej ambitnych. Dodatkowym efektem jest rozpoczęcie prac nad specjalnym raportem IPCC dot. ograniczenia ocieplenia o 1,5 °C. Porozumienie zostało zaakceptowane przez wszystkie 195 uczestniczących państw, a datę rozpoczęcia składania podpisów ustalono na 22 kwietnia 2016 roku[1]. Kraje Unii Europejskiej były reprezentowane podwójnie – przez krajowe delegacje oraz przez przedstawicielstwo UE.

Cel Porozumienia[edytuj | edytuj kod]

Skutki zmiany klimatu – susza hydrologiczna

Długoterminowym celem Porozumienia określonym w artykule 2, jest wzmocnienie odpowiedzi na zagrożenie związane ze zmianą klimatu, z uwzględnieniem celów zrównoważonego rozwoju, poprzez:

  1. ograniczenie globalnego ocieplenia znacznie poniżej 2 °C, a docelowo do 1,5 °C względem epoki przedprzemysłowej w celu ograniczenia ryzyka i szkód wywołanych przez zmianę klimatu.
  2. Adaptacja i ograniczanie skutków zmian klimatu, wzmacnianie odporności i niskoemisyjnego rozwoju w sposób, który nie ogranicza produkcji pożywienia.
  3. Uwzględnienie zgodności działań sektora finansowego z celami klimatycznymi[1].

Kontrybucja do Porozumienia – cele krajowe[edytuj | edytuj kod]

Każdy z krajów objętych porozumieniem został zobowiązany do przedstawienia lub aktualizacji dobrowolnych celów krajowych (INDC). Cele mają być przesyłane do Sekretariatu ONZ i aktualizowane co 5 lat. Aby spełnić wymagania kraje zobowiązuję się do wysiłków na rzecz szybkiego osiągnięcia szczytu, a następnie szybkiego spadku globalnych emisji gazów cieplarnianych oraz osiągnięcia neutralności klimatycznej w drugiej połowie XXI wieku. Obowiązek przedstawienia celów krajowych dotyczy zarówno krajów rozwiniętych jak i rozwijających się, choć porozumienie przewiduje, że w przypadku tych drugich ścieżka dojścia do neutralności klimatycznej będzie dłuższa[1].

Ratyfikacja i wejście w życie[edytuj | edytuj kod]

Aby porozumienie weszło w życie niezbędne jest jego akceptacja przez minimum 55 krajów odpowiedzialnych za 55% globalnych emisji. Porozumienie weszło w życie 4 listopada 2016 roku, dokładnie 30 dni po ratyfikacji przez Parlament Europejski[2]. Stany Zjednoczone pod przewodnictwem Donalda Trumpa wycofały się z porozumienia paryskiego jako jedyny kraj na świecie, jednak prezydent Biden pierwszego dnia prezydentury zdecydował o przywróceniu Stanów Zjednoczonych do porozumienia, co stało się faktem 19 lutego 2021 roku[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c UNFCCC: Adoption of the Paris Agreement (ang.). unfccc.int. [dostęp 2021-06-17].
  2. Sophie Yes: Explainer: Paris Agreement on climate change to ‘enter into force’ (ang.). CarbonBrief.org, 2016-10-06. [dostęp 2021-06-17].
  3. Valerie Volcovici: It's official: U.S. back in the Paris climate club (ang.). Reuters.com, 2021-02-19. [dostęp 2021-06-17].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]