Port Przeładunkowy Paliw Płynnych we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Port Przeładunkowy Paliw Płynnych
Położenie  Polska, Herb wroclaw.svg Wrocław
Typ portu śródlądowy
Data powstania 1923 (przystańnabrzeże)
1931-1934 (port)
Adres bosmanatu Wrocław, ul. Betonowa (ob. ul. Marco Polo)
Liczba nabrzeży 1
Długość nabrzeży 143 m
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Port Przeładunkowy Paliw Płynnych
Port Przeładunkowy Paliw Płynnych
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Port Przeładunkowy Paliw Płynnych
Port Przeładunkowy Paliw Płynnych
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Port Przeładunkowy Paliw Płynnych
Port Przeładunkowy Paliw Płynnych
Ziemia51°06′40″N 17°06′58″E/51,111111 17,116111

Port Przeładunkowy Paliw Płynnychrzeczny port przeładunkowy położony przy Kanale Żeglugowym, około 350 m przed Mostami Bolesława Chrobrego[1], we Wrocławiu, na osiedlu Swojczyce. W miejscu, w którym zlokalizowano nabrzeże, istnieje w ciągu kanału wodnego, basen[a]. Zlokalizowany jest na prawym jego brzegu. Port oddalony jest od bazy około 500 m[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początkowo, począwszy od budowy bazy magazynowej paliw płynnych, istniała w tym miejscu przystań, oparta o istniejące nabrzeże. W latach 1931–1934, port przebudowano i rozbudowano. W ramach robót budowlanych z zakresu hydrotechniki, wykonano nabrzeże w postaci ściny o konstrukcji stalowej oraz wydzielono stalową ścianą akwen o długości 74,5 m i szerokości 11,5 m, dla pojedynczej barki. Oprócz robót hydrotechnicznych, powstała także odpowiednia infrastruktura portowa, w tym przede wszystkim przepompownia[b] paliw. Istniała tu także bocznica kolejowa zakończona obrotnicą[1].

Po drugiej wonie światowej baza wraz z portem przejęta została przez wrocławski oddział Centrali Produktów Naftowych (CPN). Następnie zrezygnowano z transportu wodnego paliw. W latach 1970, a później 1979 powstały projekty przystosowania portu na potrzeby nabrzeża wyładunkowego i redy postojowej barek dla składnic węgla, lecz ostatecznie z nich zrezygnowano[1].

Nabrzeże wykonane jest jako konstrukcja stalowa z brusów typu Larsena. Jest to ściana o długości 143 m. Ściana oddzielająca basen od kanału, wykonana również ze stalowych brusów, ma długość 74,50 m[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. niewielkie, prawostronne poszerzenie kanału, z oddzieleniem wąskiego akwenu od kanału stalową ścianką
  2. pompa tłokowa napędzana silnikiem elektrycznym

Przypisy

  1. a b c d e wrosystem.um.wroc.pl: Fundacja Otwartego Muzeum Techniki, Wrocław 2007, Budowle hydrotechniczne Wrocławskiego Węzła Wodnego, (dostęp 2009-11-20)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]