Portal:Katolicyzm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Portal Katolicyzm logo.png

Kościół katolickichrześcijańska wspólnota wyznaniowa, kierowana przez biskupa Rzymu, uważanego drogą sukcesji apostolskiej za następcę Apostoła Piotra, oraz przez biskupów, pozostających z nim we wspólnocie. Kościół katolicki stanowi jedną z trzech głównych gałęzi chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich.

Wiara katolicka oparta jest na zbawczym orędziu ewangelicznym Jezusa, Syna Bożego, którego wcielenie jest spełnieniem obietnicy Boga Ojca.

Zachowując wspólną wiarę w tę doktrynę, Kościół katolicki dopuszcza odrębność form liturgii i organizacji, jednocześnie czyniąc sobie równymi tradycję Kościoła łacińskiego i katolickich Kościołów wschodnich.

Portal ma na celu przybliżenie zagadnień związanych z jego tematyką oraz ułatwienie rozwoju Wikipedii w omawianym zakresie.

Portal nie jest nadzorowany przez żadne władze kościelne. Użycie nazwy Katolicyzm nie jest oparte na kan. 300 KPK, dlatego uwagi proszę kierować na stronę dyskusji portalu lub do Wikiprojektu Chrześcijaństwo.

Tydzień w liturgii łacińskich diecezji polskich (2017)

Obraz Matki Boskiej Ostrobramskiej
odśwież


Wiadomości

Gerhard Ludwig Müller

WikiNews-Logo-en.svg

Zobacz więcej na Wikinews

Artykuł tygodnia

Józef Karol Kaczmarczyk (ur. 1 września 1871 w Nowym Targu, zm. 29 czerwca 1951 w Krakowie[8]) – polski ksiądz katolicki, teolog i malarz.

Po święceniach kapłańskich pracował przez rok w Parafii św. Macieja w Andrychowie[9], w latach 1895-1901 był kapelanem i kierownikiem szkoły w Schronisku dla Chłopców Księcia Aleksandra Lubomirskiego w Krakowie, w 1899 obronił na Uniwersytecie Jagiellońskim pracę doktorską z teologii Przedmiot najwyższego szczęścia. W latach 1901-1910 był wicerektorem krakowskiego seminarium duchownego, w 1903 habilitował się na podstawie pracy Ireneusz z Lugdunu, a nasze Ewangelie. Studium krytyczne. Od 1910 pracował na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie został mianowany profesorem nadzwyczajnym , a w 1917 profesorem zwyczajnym. W latach 1918/1919, 1920/1921, 1927/1928 i 1930/1931 pełnił funkcję dziekana Wydziału Teologicznego UJ[8].

Był jednym z krakowskich naukowców uwięzionych w ramach Sonderaktion Krakau w listopadzie 1939, do lutego 1940 przebywał w obozie w Sachsenhausen. Po uwolnieniu wrócił do Krakowa, był zaangażowany w tajne nauczanie. Od 1945 ponownie pracował na Wydziale Teologicznym UJ. Z końcem 1948 przeszedł na emeryturę[8].

Zobacz więcej...

Teologia moralna / Liturgika

Święty Ignacy Loyola – twórca medytacji

Medytacja ignacjańska – metoda modlitwy w religii katolickiej według świętego Ignacego Loyoli, założyciela jezuitów, zwana także rozmyślaniem. Jest obok kontemplacji ignacjańskiej, ignacjańskiego rachunku sumienia oraz innych modlitw jednym z ćwiczeń duchownych. Medytacja, którą proponuje św. Ignacy Loyola, jest zatrzymaniem się nad Słowem Bożym. Ignacy Loyola wypracował tę metodę w efekcie własnych doświadczeń modlitewnych. Ich wyniki spisał w Ćwiczeniach duchownych, w których podaje praktyczne i duchowe wskazówki do odprawiania rekolekcji ignacjańskich.

  • Medytacja zaczyna się od przygotowania dalszego. Polega ono na przeczytaniu fragmentu Pisma Świętego, skupiając się na słowach lub zdaniach, które najbardziej pobudzają uczucia medytującego. Przygotowuje się również wtedy puncta, czyli kolejne punkty, według których człowiek będzie chciał przeprowadzić medytacje.
  • Następuje potem przygotowanie bliższe, czyli nastawienie myśli i serca na zbliżającą się modlitwę. W wybranym miejscu i pozycji zaczyna się od znaku Krzyża. Rozważając Narodzenie Pana Jezusa, należy wyobrazić sobie, że jest się tam i słyszy się rozmowę między Maryją a Józefem, płacz samego Jezusa, odgłosy zwierząt. Do tego wyobrażenia można wrócić w każdej chwili w trakcie medytacji. W ostatnim punkcie przygotowania należy pomyśleć o celu, w jakim podejmuje się tę modlitwę, jeśli jest to np. medytacja o grzechu, to może to być wyzbycie się go i zobaczenie perfidii działania szatana.
  • W centralnej części medytacji medytujący powoli zastanawia się nad kolejnymi punctami medytacji, nad słowami, które zwracają uwagę. Czasami jedno słowo wystarczy na godzinę modlitwy.
  • Po medytacji następuje chwila refleksji, jest to podsumowanie medytacji ze zwróceniem uwagi na słabsze jej momenty, by następnym razem łatwiej przystąpić do modlitwy.

Zobacz więcej...

Dogmatyka

Madonna Sykstyńska

Kult maryjny – całokształt form kultu religijnego w jakim wyznawcy wyrażają swój stosunek do Maryi z Nazaretu. Kult ten określany mianem hyperduli charakterystyczny jest dla katolicyzmu oraz prawosławia, ale występuje też w innych wyznaniach i religiach.

W teologii katolickiej kultem Maryi zajmuje się dział zwany Mariologią. Kult oddawany Maryi jest w katolicyzmie szczególną odmianą kultu świętych. Maria z Nazaretu jest uznawana za Matkę Boga w rozumieniu matki Jezusa Chrystusa (Theotokos), wierzy się, że z tego względu może szczególnie skutecznie służyć wiernym swoim wstawiennictwem (modlitwą błagalną do Boga w intencjach, w których prosi się ją o wsparcie).

Objawienia Maryjne są przez Kościół katolicki badane pod kątem zgodności z Ewangelią; akceptacja danego objawienia oznacza, że wierzący mogą przyjmować przekazywane w nich treści za prawdziwe, treści te nie wchodzą jednak w skład nauczania Kościoła katolickiego i nie muszą być przyjmowane.

Katolicyzm uznaje Maryję za najważniejszą Orędowniczkę u Boga przez Chrystusa. Dlatego zaleca wiernym liczne maryjne praktyki religijne (niektóre z nich powstały jako skutek objawień maryjnych); do najważniejszych należą: różaniec, litanie maryjne (np. Litania loretańska) i inne modlitwy (np. Pozdrowienie Anielskie), pielgrzymki do sanktuariów maryjnych, noszenie maryjnych medalików i szkaplerzy, szczególne świętowanie dni (sobota) lub miesięcy (maj), poświęconych Maryi np. przez wypełnienie ślubowań lub dobrych uczynków, rozważania o radościach lub smutkach Maryi, poświęcenie np. Niepokalanemu Sercu Maryi, członkostwo w bractwach maryjnych, itp. Jednocześnie Kościół katolicki podkreśla, że kult maryjny musi być przede wszystkim kultem wewnętrznym, a nie powierzchownymi praktykami religijnymi. Osobom, poświęcającym się Maryi, zaleca unikanie grzechu i naśladowanie cnót Maryi takich jak niezachwiana wiara, ufność i posłuszeństwo woli Bożej[10].

Zobacz więcej...

Papież

Franciszek
Franciscus PP.
Jorge Mario Bergoglio
Franciszek
Herb papieski
dewiza: Miserando atque eligendo
Spojrzał z miłosierdziem i wybrał
data wyboru: 13 marca 2013
data urodzenia: 17 grudnia 1936 w Buenos Aires, Argentyna

Ilustracja tygodnia

Biskup tygodnia

herb Józefa Górzyńskiego

Józef Górzyński (ur. 5 marca 1959 w Żelechowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych, biskup pomocniczy warszawski w latach 2013–2015, arcybiskup koadiutor warmiński w latach 2015–2016, arcybiskup metropolita warmiński od 2016.

Urodził się 5 marca 1959 w Żelechowie. W latach 1979–1985 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Święceń prezbiteratu udzielił mu 2 czerwca 1985 kardynał Józef Glemp, prymas Polski. Studia kontynuował w latach 1987–1992 w Papieskim Instytucie Liturgicznym św. Anzelma w Rzymie, które ukończył ze stopniem licencjata. W 1997 na podstawie dysertacji Matka Boża w misterium paschalnym w świetle formularzy Okresu Paschalnego «Collectio Missarum e Beata Maria Virgine» uzyskał na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie doktorat z nauk teologicznych w zakresie liturgiki.

10 lutego 2015 papież Franciszek przeniósł go na urząd arcybiskupa koadiutora archidiecezji warmińskiej, który objął 12 lutego 2015. 15 października 2016 po przyjęciu rezygnacji arcybiskupa Wojciecha Ziemby został ustanowiony arcybiskupem metropolitą warmińskim i kanonicznie objął archidiecezję w posiadanie. Tego samego dnia odbył ingres do konkatedry św. Jakuba w Olsztynie, a dzień później do archikatedry Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Andrzeja we Fromborku. Z urzędu został wielkim kanclerzem Wydziału Teologii Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. 29 czerwca 2017 odebrał od papieża Franciszka paliusz, który uroczyście został mu nałożony 15 sierpnia 2017 w archikatedrze fromborskiej przez arcybiskupa Salvatore Pennacchia, nuncjusza apostolskiego w Polsce.

Zaproponuj artykuł

Biblia

Chrzest Jezusa w Jordanie

Używane w Nowym Testamencie na oznaczenie chrztu greckie słowo το βάπτισμα (to baptisma) (Mt 21,25 /i par.: Mk 11,30 oraz Łk 20,24/; Mk 1,4; 10,39; Łk 3,3; 7,29; Rz 6,4; Ef 4,5 i in.), pochodzące od greckiego czasownika βαπτίζειν, oznacza zanurzenie ciała w znaczeniu religijnym. Jego duchowym skutkiem jest oczyszczenie, obmycie serca z brudów duchowych. W odróżnieniu od niego, zwyczajne zanurzenie, bez znaczenia duchowego, oddawane jest przez autorów języka greckiego przez inne, podobne słowo: βάπτειν (Baptein)[11].

W Starym Testamencie znaleźć można obrzędy oczyszczeń, przygotowujące nowotestamentalny chrzest (zob. mykwa). Nauczanie Nowego Testamentu na temat chrztu można ująć w czterech etapach, które ukazują ciągłość jego rozwoju:

  1. Chrzest Janowy rozpoczął publiczną działalność Jezusa.
  2. Jezus nauczał o konieczności chrztu w czasie swej publicznej działalnośći.
  3. Jezus Chrystus, po swojej męce, śmierci i zmartwychwstaniu przekazał Kościołowi władzę chrzczenia.
  4. Apostołowie głosili i udzielali chrztu po Zesłaniu Ducha Świętego.

Chrzest, którego udzielał Jan Chrzciciel nad Jordanem odróżniał się od tradycyjnych żydowskich obmyć rytualnych. Miał za to wiele wspólnych cech z praktykowanym w synagogach w I wieku chrztem prozelitów[12]. Chrzest przez, który włączano dorosłych konwertytów w Lud Izraela był ukierunkowany ku zewnętrznej, rytualnej czystości. Rozumiano jednak, że dzięki niemu przyjmujący judaizm podejmuje nowe, odmienne od dotychczasowego życie i staje się w stosunku do Prawa jak „nowo-narodzone dziecko”. Wydaje się więc, że chrzest prozelitów stał za chrztem udzielanym przez Jana, który jednak był czymś unikalnym.

Zaproponuj artykuł

Zmiany

Tu możesz śledzić ostatnie zmiany w wybranych kategoriach:

Chrześcijaństwo - Katolicyzm

Do zrobienia

Do sprawdzenia i rozwinięcia


Projekty tematyczne

Portale tematyczne

Przypisy

  1. Kard. Müller dementuje otwarcie na Komunię dla rozwiedzionych (pol.). Radio Watykańskie, 2017-11-09. [dostęp 2017-11-11].
  2. Jasna Góra: pielgrzymka kolejarzy, apel o wolne niedziele (pol.). Radio Watykańskie, 2017-11-05. [dostęp 2017-11-06].
  3. Francja: Muszą usunąć krzyż z pomnika Jana Pawła II (pol.). Interia.pl, 2017-10-26. [dostęp 2017-10-27].
  4. Na nowo odczytać Humanae vitae (pol.). Radio Watykańskie, 2017-10-19. [dostęp 2017-10-20].
  5. Przemówienie Papieża na 25-lecie Katechizmu Kościoła Katolickiego (pol.). Radio Watykańskie, 2017-10-12. [dostęp 2017-10-13].
  6. Papież do biskupów chaldejskich: troszczcie się o jedność Kościoła, ułatwiajcie powrót uchodźców (pol.). Deon.pl, 2017-10-05. [dostęp 2017-10-05].
  7. Bratysława: beatyfikacja męczennika reżimu komunistycznego (pol.). Radio Watykańskie, 2017-09-30. [dostęp 2017-10-02].
  8. a b c Polski Słownik Biograficzny, Tom XI, Warszawa 1964-1965 (biogram autorstwa Józefa Zielińskiego)
  9. Marek Fryźlewicz Ks. prof. Józef Kaczmarczyk – nowotarżanin tak wybitny, że… nieznany. Uczeń Jana Matejki, egzaminator Karola Wojtyły, biblista i artysta
  10. MyCatholicSource.com: Popular Marian Devotions (ang.). [dostęp 2016-12-30].
  11. Józef Kudasiewicz, Jan Łach: Teologia Biblijna chrztu świętego w tekstach Nowego Testamentu. W: Praca Zbiorowa: Sakrament Chrztu. Liturgia, teologia, Pismo święte. Katowice: Księgarnie św. Jacka, 1973, s. 133.
  12. Amiot 1994 ↓, s. 131.

Uwagi