Posądza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 50°10'24"N 20°13'55"E
- błąd 39 m
WD 50°11'N, 20°15'E
- błąd 2325 m
Odległość 1796 m
Posądza
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Powiat proszowicki
Gmina Koniusza
Strefa numeracyjna 12
Kod pocztowy 32-104
Tablice rejestracyjne KPR
SIMC 0323625
Położenie na mapie gminy Koniusza
Mapa konturowa gminy Koniusza, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Posądza”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Posądza”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Posądza”
Położenie na mapie powiatu proszowickiego
Mapa konturowa powiatu proszowickiego, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Posądza”
Ziemia50°10′24″N 20°13′55″E/50,173333 20,231944

Posądzawieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie proszowickim, w gminie Koniusza.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krakowskiego.
Integralne części miejscowości: Kolonia, Rogozie, Sosnówka, Szpitalna[1].

Toponimia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa wsi jest nazwą dzierżawczą utworzoną przez dodanie sufiksu -ja do nazwy osobowej *Posąd, która związana jest etymologicznie z czasownikiem posądzić[2]. Pierwotną postać nazwy miejscowej rekonstruuje się zatem jako *Posądja.

Najstarszy zapis nazwy miejscowości w formie Posszandza pochodzi z 1445 roku, z kopii dokumentu datowanego na rok 1364[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Od ok. XII–XIII wieku własność duchowna. Od chwili powstania należy do parafii pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Koniuszy. Jan Długosz w Liber Beneficiorum (1470–1480) podaje, że wieś należy do biskupów krakowskich. We wsi były łany kmiece i folwark biskupi. W latach 1783–1792 wieś nadal należała do biskupów kapituły katedry krakowskiej, posesorem był biskup krakowski Kajetan Ignacy Sołtyk. W tym czasie w Posądzy był dwór z folwarkiem i karczma, ponadto 4 gospodarstwa kmiece, 11 zagród zagrodników i 1 zagroda chałupnika bez gruntu.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • XVIII-wieczna kapliczka przydrożna.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS. Rejestr TERYT
  2. a b Nazwy miejscowe Polski : historia, pochodzenie, zmiany. pod red. Kazimierza Rymuta i Barbary Czopek-Kopciuch. T. 9, Po-Q. Kraków: Instytut Języka Polskiego PAN, 2013, s. 193. ISBN 978-83-64007-04-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]