Postkeynesizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Postkeynesizm – szkoła myśli ekonomicznej, zaliczana do nurtu keynesizmu, zapoczątkowanego fundamentalną pracą Johna Maynarda Keynesa pt. Ogólna teoria zatrudnienia, procentu i pieniądza. Do grona twórców i głównych przedstawicieli postkeynesizmu należą Michał Kalecki, Joan Robinson, Nicholas Kaldor i Paul Davidson. Postkeynesistami byli również m.in. Hyman Minsky oraz laureat Nagrody Banku Szwecji im. Alfreda Nobla w dziedzinie ekonomii z 1996 roku William Vickrey. Szkoła postkeynesowska jest uznawana za najbliższą oryginalnym przekonaniom Johna M. Keynesa[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Za początek funkcjonowania uznaje się rok 1974 w którym to odbyło się zebranie organizacyjne jej późniejszych przywódców min. Sidneya Weintrauba, Paula Davidsona, Joan Robinson i Johna Eatwella. W czasie tego spotkania powołano do życia czasopismo "Journal of Post-Keynesian Economics" które zdało się głównym pismem szkoły[2].

Przedstawiciele[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. R. Skidelsky, Keynes: The Return of the Master. Allen Lane, 2009, s. 42.
  2. Harry Landreth i David C. Colander, Historia myśli ekonomicznej. Wydawnoctwo Naukowe PWN, 2005, s. 429-430.