Potworów (województwo dolnośląskie)
50°31′44″N 16°45′12″E/50,528889 16,753333| wieś | |
.jpg) Dwór sędziowski w Potworowie | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Powiat | |
| Gmina | |
| Liczba ludności (III 2011) |
259[2] |
| Strefa numeracyjna |
74 |
| Kod pocztowy |
57-257[3] |
| Tablice rejestracyjne |
DZA |
| SIMC |
0851293 |
Położenie na mapie gminy Bardo  | |
Położenie na mapie Polski  | |
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego  | |
Położenie na mapie powiatu ząbkowickiego  | |
| 50°31′44″N 16°45′12″E/50,528889 16,753333[1]
| |
.jpg)
Potworów – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie ząbkowickim, w gminie Bardo.
Historia wsi Potworów.
[edytuj | edytuj kod]Potworów ma słowiański rodowód, a pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1260 roku jako Potvorov[4].
Nazwa pochodzi od zbitki słów “po dworze” i oznacza osadę obok jakiegoś dworu, majątku, do niego należącą. W 1316 roku pod wpływem kolonizacji niemieckiej wieś nazywała się Rudegerisdorf, w 1551 roku Rugersdorf, a następnie Riegersdorf, co oznaczało wieś należącą do Riegera[4].
Pod koniec XIX wieku we wsi mieszkało 548 mieszkańców w tym: 2 stolarzy, 2 szewców, 2 murarzy, 3 krawców, 1 kowal, 2 cieśli, 1 wytwórca lalek, 1 tkacz, 1 wytwórca koszy wiklinowych i 1 rachmistrz. Był tu również sklep, gospoda i założona w 1883 szkołaoraz mała fabryka maszyn rolniczych Grussera, zatrudniająca 14 pracowników i kopalnia glinki kaolinowej, którą mieszano z gliną wydobywaną w pobliżu Strąkowej i stosowano jako surowiec do produkcji naczyń w okolicznych warsztatach garncarskich[4].
W 1922 uroczyście odsłonięto pamiątkowy obelisk poświęcony mieszkańcom wsi, którzy zginęli podczas I wojny światowej.
W 1926 roku we wsi mieszkało 420, w 1940 roku 399 osób.
We wsi nie ma kościoła ani cmentarza, a mieszkańcy należą do parafii w Brzeźnicy[4].
Podział administracyjny
[edytuj | edytuj kod]W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie wałbrzyskim.
Sport
[edytuj | edytuj kod]W Potworowie, działa (od 12 sierpnia 1999)[5] lokalny klub piłkarski – Ludowy Zespół Sportowy Piasek Potworów grający, w latach 2003-2007 i od sezonu 2012/2013, na szczeblu B-klasy. Drużyna rozgrywa swe mecze na miejscowym stadionie: Boisko Sportowe w Potworowie (pojemność: 500 miejsc, w tym 50 siedzących; wymiary: 98 × 67 m). Największym osiągnięciem zespołu było zajęcie 7. miejsca na szczeblu A-klasy (sezon 2009/2010: 30 spotkań, 49 pkt, bilans: 15-4-11)[6]
Zabytki
[edytuj | edytuj kod]Przy drodze do Barda tuż za wsią stoi pomiędzy dwoma lipami barokowa XVIII wieczna kolumna maryjna, a przy drodze do Braszowic na wzgórzu barokowa kapliczka. Najciekawszymi zabytkami są krzyże pokutne związane z istniejącym na Śląsku od XIII wieku prawem zwyczajowym, które pozwalało mordercy uratować głowę o ile doszedł do porozumienia i zawarł ugodę z rodziną ofiary. Jeden z takich krzyży wykuty w piaskowcu umieszczony jest za płotem domu nr 23, a drugi, który był przy młynie na rzece Studwi, na granicy wsi Braszowice i Potworowa zaginął jeszcze przed II wojną światową[4] .
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisany jest[7]:
- fort nr 5, ziemny, z 1813 r.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 109459.
- ↑ GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
- ↑ Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 972 [zarchiwizowane 2022-10-26].
- ↑ a b c d e Potworów [online], Bardo, 3 września 2018 [dostęp 2025-08-05].
- ↑ XX-Lecie Klubu Piasek Potworów [online], Bardo, 26 lipca 2019 [dostęp 2025-08-05].
- ↑ portal 90minut.pl
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 240. [dostęp 2012-11-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-10-31)].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie. Przedgórze Paczkowskie, Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 21, pod red. M. Staffy, Wrocław, 2008, ss. 179-181
