Powłocznica osikowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Powłocznica osikowa
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ podstawczaki
Klasa pieczarniaki
Rząd gołąbkowce
Rodzina powłocznicowate
Rodzaj powłocznica
Gatunek powłocznica osikowa
Nazwa systematyczna
Peniophora polygonia (Pers.) Bourdot & Galzin
Hyménomyc. de France: 320 (Sceaux, 1928)
Powłocznica osikowa: drugie zdjęcie
Peniophora polygonia BW54.jpg

Powłocznica osikowa (Peniophora polygonia (Pers.) Bourdot & Galzin) – gatunek grzybów należący do rodziny powłocznicowatych (Peniophoraceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Peniophora, Peniophoraceae, Russulales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1794 r. Persoon nadając mu nazwę Corticium polygonium. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadali mu w 1928 r. Bourdot i Galzin, przenosząc go do rodzaju Peniophora[1].

Niektóre synonimy naukowe:[2].

  • Aleurodiscus polygonius (Pers.) Höhn. & Litsch. 1908
  • Auricularia polygonia (Pers.) Mérat 1821
  • Coriolus polygonius (Pers.) Imazeki 1943
  • Corticium polygonium Pers. 1794
  • Cryptochaete polygonia (Pers.) P. Karst. 1889
  • Gloeocystidium polygonium (Pers.) Höhn. & Litsch. 1908
  • Terana polygonia (Pers.) Kuntze 1891
  • Thelephora polygonia (Pers.) Pers. 1801
  • Xerocarpus polygonius (Pers.) P. Karst. 1881

Nazwę polską nadał Władysław Wojewoda w 1973 r[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Owocnik

O grubości do 1,5 mm płasko rozpostarty i przyrośnięty do podłoża. Kształt początkowo okrągły, potem nieregularny. Sąsiednie owocniki zlewają się z sobą w dużą, nieregularną plamę. Mają kolor od różowego do ciemnoczerwonego i strzępiaste obrzeże[4].

Cechy mikroskopowe

Strzępki gęste, hialinowe, o szerokości 3-5 μm, ze sprzążkami. Liczne gleocystydy. Niektóre z nich wrastają do hymenium, ale nie wystają ponad nie. Mają długość do 100 μm, na pęcherzykowato rozszerzonych końcach osiągają szerokość 15-25 μm, u podstawy wyraźnie zwężają się. W całości wypełnione są kropelkami oleistej cieczy. Podstawki wąskomaczugowate, o rozmiarach 30-35 × 5-6 μm, z 4 sterygmami. Zarodniki bezbarwne, cienkościenne, gładkie, cylindryczne, nieco zagięte, o rozmiarach 9-12 (-14) × 2,5-4 μm[4].

Występowanie i siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Występuje pospolicie w Europie, najczęściej w jej południowej i wschodniej części[4].

Rośnie głównie na gałęziach i pniach topoli osiki, rzadziej na olszy szarej i leszczynie pospolitej[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-03-05].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-04-15].
  3. a b Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  4. a b c Mycobank. Peniophora polygonia. [dostęp 2012-12-06].