Powiat upicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Powiat upicki – dawny powiat województwa trockiego z okresu I Rzeczypospolitej.

Siedzibą powiatu była początkowo Upita, a od połowy XVI wieku Poniewież. Powiat zawierał starostwa: gulbińskie[1], stęgwilskie, szadowskie, szymańskie, wobolnickie, żydejczańskie i inne królewszczyzny.

W okresie rozbiorów, od 1801 do 1843 jeden z powiatów guberni wileńskiej z miastem powiatowym Poniewież. Po utworzeniu guberni kowieńskiej przemianowany na powiat poniewieski.

Z powiatu upickiego pochodził Władysław Siciński, pierwszy szlachcic, który w 1652 roku zerwał sejm, wykorzystując liberum veto.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gulbin, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 907., obecnie Gulbinėnai.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]