Powierzchnia zabudowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Powierzchnia zabudowy (Pz) – powierzchnia rzutu poziomego budynku w stanie wykończonym, wyznaczonego przez rzutowanie na powierzchnię terenu wszystkich jego krawędzi zewnętrznych przyziemia.

Do powierzchni zabudowy zalicza się także:

Do powierzchni zabudowy nie wlicza się zewnętrznych części budynku, takich jak:

  • podziemne części budynku,
  • studzienki piwniczne,
  • pochylnie i schody zewnętrzne,
  • tarasy naziemne,
  • powierzchnie pod daszkami ochronnymi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • PN-ISO 9836:1997