Powstanie chłopskie w Korei (1893–1895)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Powstanie chłopskie w Korei
Ilustracja
Aresztowanie Jeon Bong-juna
Czas 1893–1895
Terytorium Półwysep Koreański
Wynik zwycięstwo sił rządowych
Strony konfliktu
Korea

Japonia

powstańcy chłopscy
Dowódcy
Gojong Jŏn Bong Jun ☠
Siły
wiele tysięcy wiele tysięcy
Straty
6000 żołnierzy wysokie
brak współrzędnych

Powstanie chłopskie w Korei 1893-1895.

Jednym z głównych powodów wybuchu powstania była klęska głodu, która nawiedziła Koreę w roku 1893. Chłopi zaprzestali płacenia podatków, wypędzając dzierżawców i zajmując ziemie obszarników. Na czele powstania stanęła organizacja Donghak, która z pomocą ludności wymusiła na władzach w Seulu ustępstwa.

Do kolejnych rozruchów doszło w roku 1894 po nałożeniu przez władze nowych podatków. Na czele armii chłopskiej stanął Jeon Bong-jun, który pobił siły rządowe w bitwie pod Peksan dnia 7 kwietnia 1894 r. po czym ruszył na Seul zawierając ugodę z władzami. Wykorzystując trwającą I wojnę chińsko-japońską chłopi wspierający Chińczyków pobili wojska japońskie w bitwie pod Iysz w listopadzie 1894 r. Dnia 23 listopada zostali jednak rozbici przez wojska rządowe i japońskie w bitwie pod Kongdzu. Po aresztowaniu i straceniu Jeon Bong-juna powstanie upadło[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zygmunt Rynkiewicz, Leksykon bitew świata. Warszawa 2004, s.267

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Ryniewicz: Leksykon bitew świata. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1995. ISBN 83-214-1046-4.