Powstanie maoistowskie w Indiach

Powstanie maoistowskie w Indiach
czerwony korytarz tereny walk maoistów z rządem
Czas	od 1967
Miejsce	Indie
Terytorium	tzw. czerwony korytarz
Wynik	trwa
Strony konfliktu Rząd Indii Rząd Bangladeszu Komunistyczna Partia Indii (maoistowska) i inne grupy rewolucyjne Wspierane przez: Komunistyczna Partia Nepalu (Maoistowska) Oskarżane przez Indie: Chiny Pakistan Siły 50,000 od 10 000 do 40 000 od 50 000 do 100 000 członków milicji

Powstanie maoistowskie w Indiach - zbrojne wystąpienie maoistów na obszarach Indii nazywanych powszechnie czerwonym korytarzem. Rebelianci popularnie nazywani są naksalitami, najbardziej aktywni są na terenach Bengalu Zachodniego i najbiedniejszych regionach Indii wschodnich.

Naksalici - geneza

Termin został ukuty od nazwy miejscowości Naxalbari w Zachodnim Bengalu, w której po raz pierwszy wybuchło chłopskie powstanie. Początkowo wywodzili się głównie z plemienia Sentalów lecz wkrótce ich działalność objęła większą część kraju. Początkowo bezrolni Santalowie atakowali plantatorów herbaty i bogatych chłopów, ich ziemie dzieli między siebie. Argumentowali to zgodnie z ówczesnym prawem - wielu rolników posiadało areał w nadwyżkach i nie chciało go oddać do podziału między bezrolnych wieśniaków, co nakazywały przepisy reformy rolnej uchwalone w Delhi. Wkrótce siły rządowe przeprowadziły w regionie kontrofensywne w wyniku której rozbrojono i aresztowano kilkuset rebeliantów. Przywódcy rebelii zdołali uciec do Kalkuty. Gdy w 1970 upadł komunistyczny rząd prowincji, naksalici zmienili swoje cele, zaczęli atakować przedstawicieli władzy, policjantów. Dochodziło do ataków na banki, ofiarami partyzantów padali działacze INC i partii komunistycznych. W odpowiedzi rząd Indii nadał władzom stanowym i policji szerokie prawa do aresztowań i zniósł nakaz dochodzenia zasadności użycia broni palnej przez policjantów. W lipcu 1971 spacyfikowano 9 z 16 bengalskich dystryktów. Liczba aresztowanych, do października 1971, przekroczyła 10 tys. osób. W lipcu 1972 policja aresztowała Charu Mazumdara, lidera Komunistycznej Partii Indii (Marksistowsko-Leninowskiej). W rok później został zatłuczony na śmierć w areszcie w Kalkucie.

W 2007 szacowano, że naksalici byli aktywni w 28 stanach Indii, które stanowią około 40 procent obszaru geograficznego kraju. Na obszarze zwanym jako czerwony korytarz rebelianci kontrolują 92.000 kilometrów kwadratowych. W 2009 byli aktywni w około 180 powiatów w dziesięciu stanach Indii, w sierpniu 2010, Karnataka został usunięty z listy stanów dotkniętych przez rebeliantów. W lipcu 2011, liczba obszarów walk została zmniejszona do 83 powiatach na terenie dziewięciu stanów.

Walki

Walki ponownie przybrały na sile po 2002 roku. Grupa Wojny Ludowej zintensyfikowała ataki na polityków, oficerów policji oraz właścicieli firm i gruntów, w odpowiedzi na delegalizacje grupy przez rząd Pradesh Andhra w 2001. W październiku 2003 bojówkarze dokonali nieudanego zamachu na ministra N. Chandrababu Naidu. Ataki na policję i działaczy partyjnych Telugu Desam Party, doprowadziły do trzy-miesięcznego zawieszenie broni, ogłoszonego pod koniec czerwca.

• 2009: Operacja Lalgarh

Po nieudanych próbach zawarcia pokoju, starcia nabrały na znaczeniu. Maoiści kontynuowali walkę z siłami porządkowymi państwa i innymi grupami paramilitarnymi. Walki odnotowano w 12 stanach, obejmujących większość południowych, środkowych i północnych Indii, z wyjątkiem północno-wschodnich i północno-zachodnich regionów. Największe nasilenia ataków maoistów miało miejsce po 2009.

Ostatni duży atak maoistowskich rebeliantów miał miejsce 11 marca 2014, kiedy w ataku w stanie Chhattisgarh zginęło 15 indyjskich policjantów i jeden cywil. Z kolei 12 kwietnia 2014, 14 osób zginęło w wybuchu dwóch bomb przydrożnych podłożonych przez maoistowskich rebeliantów w stanie Chhattisgarh.