Powszechna obrona przeciwlotnicza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Powszechna obrona przeciwlotnicza (POPL) – rodzaj zabezpieczenia bojowego wojsk.

Powszechna obrona przeciwlotnicza to zespół przedsięwzięć, mających na celu samoobronę wojsk w sytuacji zagrożenia lub bezpośredniego uderzenia środków napadu powietrznego przeciwnika. Organizatorami powszechnej obrony przeciwlotniczej są dowódcy ogólnowojskowi.

Obejmuje[edytuj | edytuj kod]

  • rozpoznanie przeciwnika powietrznego
  • alarmowanie pododdziałów o zagrożeniu z powietrza
  • prowadzenie zorganizowanego ognia do celów powietrznych niespecjalistycznymi środkami
  • maskowanie przed rozpoznaniem z powietrza;
  • rozśrodkowanie wojsk
  • przygotowanie schronów i ukryć przeciwlotniczych
  • likwidację skutków uderzeń środków napadu powietrznego

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • [red.] Marian Laprus: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 325. ISBN 83-11-06229-3.