Powtórna rozgrywka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Powtórna rozgrywka znany również jako rewanż, replay lub powtórka – w wielu sportach (m.in. w piłce nożnej i rugby) dodatkowa gra pomiędzy dwoma zespołami, gdy pierwszy mecz nie przyniósł rezultatu. Gra może zostać również unieważniona, jeśli wynik gry został oprotestowany i organizator przyjął protest.

Pełne powtórki są bardzo rzadkie w większości dyscyplin sportowych, większość organizacji sportowych mają przepisy, które dopuszczają dogrywkę lub rzuty karne. Wśród organizacji, które mają system powtórki są: AFL Grand Final, niektóre turnieje piłki nożnej i Nippon Professional Baseball. We wszystkich przypadkach, system powtórek jest używany tylko w turniejach play-off, kiedy zwycięzca musi być rozstrzygnięty.

Piłka nożna[edytuj | edytuj kod]

W piłce nożnej powtórki były często używane do wyłonienia zwycięzcy w turnieju systemem pucharowym, gdy poprzedni mecz zakończył się remisem, zwłaszcza w finale. W 1970 roku FIFA i IFAB zezwoliła rzuty karne, które wyznaczone były w wypadku, jeśli mecz zakończył się remisem. Rzuty karne wykonywane od razu po zakończeniu regulaminowego czasu gry. Pierwszy przypadek strzelania karnych, który zastępował powtórkę (zamiast wielu) był finał mistrzostw Europy 1976. Pierwsze strzelanie karnych na mistrzostwach Świata miało miejsce w 1982 (w półfinałach). Powtórki są obecnie stosowane tylko w pierwszych rundach Pucharu Anglii, a także w kolejnych rundach aż do półfinału w Pucharze Szkocji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]