Poziom natężenia dźwięku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Poziom natężenia dźwiękulogarytmiczna miara natężenia dźwięku. Wielkość ta wyznaczana jest ze wzoru:

,

gdzie:

– poziom natężenia dźwięku
natężenie dźwięku
– natężenie dźwięku odniesienia, wynosząca 10–12 W/m2

Jednostką otrzymanej wartości jest decybel.

Przykłady[edytuj]

Wartości podane poniżej należy traktować jako orientacyjne i przybliżone. Ponadto, w przestrzeni otwartej, natężenie dźwięku ze źródła punktowego spada z kwadratem odległości, dlatego podane wartości dotyczą poziomu natężenia w standardowej (niewielkiej) odległości od źródła dźwięku, czyli charakterystycznej dla jego odbioru:

  • 10 dB – szelest liści przy łagodnym wietrze
  • 20 dB – szept
  • 30 dB – bardzo spokojna ulica bez ruchu
  • 40 dB – szmery w domu
  • 50 dB – szum w biurach
  • 60 dB – odkurzacz
  • 70 dB – wnętrze głośnej restauracji, darcie papieru, wnętrze samochodu
  • 80 dB – głośna muzyka w pomieszczeniach, trąbienie
  • 90 dB – ruch uliczny
  • 100 dB – motocykl bez tłumika
  • 110 dB – piła łańcuchowa
  • 120 dB – wirnik helikoptera w odległości 5 metrów
  • 140 dB – start myśliwca
  • 160 dB – eksplozja petardy
  • 190 dB – start statku kosmicznego
  • 220 dB – eksplozja bomby atomowej
  • 300–350 dB (huk był słyszalny z odległości 3200 kilometrów) – wybuch wulkanu Krakatau w Indonezji – prawdopodobnie najgłośniejszy w historii wyemitowany dźwięk na Ziemi

Poziom natężenia dźwięku w motoryzacji[edytuj]

Także w przemyśle motoryzacyjnym podaje się w decybelach głośność wewnątrz kabiny samochodu. Najczęściej tę wartość określa się przy stałej prędkości 100 km/h i silniku pracującym na najwyższym możliwym biegu.