Pozwolenie na broń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pozwolenie na broń – dokument urzędowy, wymagany w większości krajów świata od posiadaczy broni. Wydawany jest na wniosek zainteresowanego, po sprawdzeniu ustawowo przewidzianych przesłanek, przez lokalne władze (np. komendę policji).

Wydawanie pozwoleń na broń w Polsce[edytuj | edytuj kod]

polskie pozwolenie na broń z roku 1922

Od czasu odzyskania przez Polskę niepodległości w roku 1918 od osób posiadających broń wymagane jest stosowne urzędowe pozwolenie.

Obecnie przepisy dotyczące nabywania, posiadania, przechowywania, zbywania i deponowania broni i amunicji, a także przywozu ich z zagranicy, przewozu przez terytorium kraju i wywozu za granicę określa ustawa z 21 maja 1999 o broni i amunicji[1] z późniejszymi zmianami. Ustawa ta określa także zasady posiadania broni i amunicji przez cudzoziemców oraz wydawania pozwoleń na broń, cofania ich, a także zasady funkcjonowania strzelnic.

Artykuł 4 tej Ustawy definiuje:

  1. broń palną, w tym bojową, myśliwską, sportową, gazową, alarmową i sygnałową
  2. broń pneumatyczną (w której energia kinetyczna pocisku przekracza 17 J)
  3. miotacze gazu obezwładniającego
  4. niebezpieczne narzędzia i urządzenia, mogące zagrażać życiu lub zdrowiu
    1. broń białą
      1. ostrza ukryte w przedmiotach nie mających wyglądu broni
      2. kastety i nunczaki
      3. pałki posiadające zakończenie z ciężkiego i twardego materiału lub zawierających wkładki z takiego materiału
      4. pałki wykonane z drewna lub innego ciężkiego i twardego materiału podobne do kija baseballowego
    2. broń cięciwową (kusze)
    3. przedmioty przeznaczone do obezwładniania przy użyciu elektryczności (tzw. paralizatory).

Pozwolenia na broń palną wydaje w Polsce komendant wojewódzki Policji; pozwolenia na miotacze gazu obezwładniającego oraz wymienione w Ustawie niebezpieczne narzędzia i urządzenia - komendant powiatowy. Do legalnego posiadania broni pneumatycznej niezbędna jest karta rejestracyjna wydawana przez komendanta powiatowego Policji.

Pozwolenia nie wymaga się m.in. od:

  • posiadaczy broni palnej rozdzielnego ładowania wytworzonej przed 1885 oraz replik takiej broni
  • gromadzących na podstawie przepisów odrębnych zbiory muzealne broni
  • przedsiębiorców dokonujących obrotu bronią i amunicją na podstawie koncesji
  • rusznikarzy działających na podstawie odrębnych przepisów
  • posiadaczy ręcznych miotaczy gazu obezwładniającego
  • posiadaczy broni palnej pozbawionej cech użytkowych (np. z przewierconą komorą nabojową)
  • posiadaczy broni alarmowej o kalibrze do 6 mm

We wniosku o wydanie zezwolenia na broń należy określić cel, do jakiego miałaby być ona przeznaczona, np:

  • do ochrony osobistej (trzeba przy tym wykazać, że wnioskodawca podlega zagrożeniu "realnemu, trwałemu i ponadprzeciętnemu")
  • do ochrony osób i mienia
  • do celów łowieckich
  • do uprawiania sportów strzeleckich
  • do rekonstrukcji historycznej (broń przystosowana tylko do strzelania amunicją ślepą)
  • do celów kolekcjonerskich
  • do celów pamiątkowych
  • do celów szkoleniowych

Przy rozważaniu wniosków o wydanie pozwolenia na broń właściwy organ Policji bierze pod uwagę jego zasadność, odrzucając w szczególności wnioski złożone przez:

  • osoby stanowiące zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego
  • osoby poniżej 21. roku życia (osoby młodsze, ale mające ukończone lat 18 mogą uzyskać pozwolenie na broń do celów łowieckich lub sportowych na wniosek szkoły, organizacji sportowej, Polskiego Związku Łowieckiego albo stowarzyszenia obronnego)
  • osoby z zaburzeniami psychicznymi wymienionymi w ustawie z 19 sierpnia 1994 o ochronie zdrowia psychicznego
  • osoby o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej oraz wykazujące istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego
  • osoby uzależnione od alkoholu lub substancji psychoaktywnych
  • osoby nieposiadające miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
  • osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe
  • osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu bądź przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

Praktyka wydawania zezwoleń[edytuj | edytuj kod]

Należy stwierdzić iż polskie przepisy normujące możliwość uzyskania pozwolenia na broń należą do najbardziej restrykcyjnych w Unii Europejskiej[2]. Wyraźnie bardziej liberalna jest także unijna dyrektywa o broni i amunicji. Również praktyka organów policji w zakresie wydawania pozwoleń sprawia, iż w środowiskach osób używających broni palnej (np. wśród osób zajmujących się strzelectwem sportowym) dominuje pogląd o niezwykle trudnym dostępie do legalnego posiadania broni w Polsce oraz o bardzo skomplikowanych procedurach uzyskiwania zezwolenia[potrzebne źródło]. Opinie te w pewien sposób potwierdzają statystyki publikowane przez Komendę Główną Policji, wedle których od roku 1998 odnotowywany jest systematyczny spadek liczby pozwoleń na broń. Zgodnie z tymi danymi w roku 2004 w Polsce pozwolenie to posiadało 385 193 osoby[potrzebne źródło]. W ostatnich latach jednak coraz częściej odnotowuje się głosy i apele ze strony rozmaitych środowisk o dokonanie pewnej liberalizacji ustawy o broni i amunicji ułatwiającej dostęp do broni w Polsce[potrzebne źródło].

Przypisy

Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.