ppi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy jednostki stosowanej do określania rozdzielczości. Zobacz też: PPi – skrót od Pirofosforany.

ppi (ang. pixels per inch) – liczba pikseli przypadająca na cal długości. Jednostka stosowana do określania rozdzielczości obrazów rastrowych.

Przy określaniu rozdzielczości obrazów często zamiast jednostki ppi mylnie używa się określenia dpi (ang. dots per inch – punktów na cal), które odnosi się do rozdzielczości urządzeń drukujących lub naświetlających. Tymczasem są to dwie różne jednostki – zdjęcie o rozdzielczości 72 ppi można wydrukować na drukarce atramentowej w rozdzielczości 600 dpi – co w dużym uproszczeniu oznacza, że każdy piksel obrazu będzie na wydruku reprezentowany przez co najmniej 64 punkty[1], lecz w rzeczywistości oprogramowanie urządzenia drukującego dokona interpolacji pikseli.

W zależności od urządzenia wyjściowego (monitor, drukarka, naświetlarka) przyjęto następujące wartości ppi, uznawane za wystarczające dla uzyskania ergonomicznego, niepostrzępionego obrazu:

72-100 ppi obrazy wyświetlane na monitorach i wyświetlaczach
150-200 ppi    wydruki średniej jakości na drukarkach domowych i biurowych oraz obrazy na wyświetlaczach telefonów komórkowych
300 ppi wydruki o jakości fotograficznej, obrazy przeznaczone do druku offsetowego
400 ppi naświetlarki fotograficzne do uzyskiwania odbitek najwyższej jakości

Wzór do obliczenia PPI dla dowolnego urządzenia (komórka, tablet, monitor etc.):

 PPI = \frac{\sqrt{a^2+b^2}}{x}

gdzie:

a — rozdzielczość pozioma w pikselach,
b — rozdzielczość pionowa w pikselach,
x — długość przekątnej w calach.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 600/72 = 8,(3) w poziomie i tyleż samo w pionie, co daje, w zależności od użytego algorytmu interpolacji, zwykle od 64 do 81 pikseli