Próba Rinnego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Próba Rinnego – służy przede wszystkim do oceny utraty słuchu[1]. Porównuje czas słyszenia dźwięków przenoszonych przez przewodnictwo powietrzne z dźwiękami przenoszonymi przez przewodnictwo kostne. W ten sposób szybko można ocenić stopień i obecność utraty słuchu.

Próbie Rinnego zawsze powinna towarzyszyć próba Webera, w celu wykrycia utraty słuchu zmysłowo-nerwowego, a tym samym potwierdzenia charakteru utraty słuchu. Próba Rinnego została nazwana na cześć niemieckiego otologa Heinricha Adolfa Rinnego(1819–1868)[2], a próba Webera otrzymała swoją nazwę po niemieckim psychologu Ernst Heinrich Weber (1795–1878)[3].

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Próbę Rinnego wykonywana jest poprzez umieszczenie wibrującego kamertonu, o częstotliwości 512 Hz, przy kostce wyrostka sutkowego pacjenta i poproszeniu go o poinformowaniu, kiedy przestanie on słyszeć wibracje. Następnie wciąż wibrujący kamerton umieszczany jest w odległości 1-2 cm od kanału słuchowego, a pacjent pytany jest, czy słyszy wibracje.

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Prawidłowy słuch[edytuj | edytuj kod]

Nieprawidłowy słuch[edytuj | edytuj kod]

  • Jeśli pacjent nie jest w stanie usłyszeć kamertonu po przeniesieniu go z wyrostka sutkowego do małżowiny usznej, oznacza to, że jego przewodnictwo kostne jest większe niż przewodnictwo powietrzne. Wskazuje to, że coś hamuje przepływ fal dźwiękowych z kanału słuchowego, przez aparat ucha środkowego do ślimaka (tj. Występuje przewodzeniowy ubytek słuchu).
  • W przypadku niedosłuchu zmysłowo-nerwowego zdolność wyczuwania kamertonu zarówno przez przewodnictwo kostne, jak i powietrzne jest równie zmniejszona, co oznacza, że pacjent usłyszy kamerton przez przewodnictwo powietrzne, gdy nie będą już w stanie słyszeć przez przewodnictwo kostne. Ten stan rzeczy jest taki sam, jak u osób z prawidłowym słuchem, ale pacjenci z niedosłuchem zmysłowo-nerwowym wskazują, że dźwięk został zatrzymany znacznie wcześniej. Może to zostać ujawnione przez osobę przeprowadzającą badanie (przy normalnym słuchu) umieszczającą widelec blisko własnego ucha, gdy pacjent wskaże, że dźwięk ucichł, a będzie on nadal słyszalny dla zdrowego ucha.

Przewodnictwo powietrzne i kostne[edytuj | edytuj kod]

Przewodzenie powietrzne wykorzystuje aparat ucha środkowego (małżowina uszna, błona bębenkowa i kosteczki słuchowe) do wzmacniania i kierowania dźwięku do ślimaka, podczas gdy przewodnictwo kostne omija niektóre lub wszystkie z nich i umożliwia przekazywanie dźwięku bezpośrednio do ucha wewnętrznego, aczkolwiek redukuje osłabia ona przewodzony dźwięk.

Opis Zależności Pozytywny/Negatywny
W uchu z normalnym słuchem i uchu z niedosłuchem zmysłowo-nerwowym przewodnictwo powietrzne (AC) jest większe niż przewodnictwo kostne (BC) AC > BC Pozytywny
W uchu ubytkiem słuchu przewodnictwo kostne (BC) jest lepsze niż przewodnictwo powietrzne (AC) BC > AC Negatywny

Zauważ, że słowa pozytywny i negatywny są tutaj używane w nieco mylący sposób, w porównaniu do ich typowego użycia w badaniach medycznych. Dodatni lub ujemny w tym przypadku oznacza, że określony parametr został oceniony lub nie. W tym przypadku parametrem, jest to czy przewodnictwo powietrzne (AC) jest lepsze niż przewodnictwo kostne (BC). Zatem „pozytywny” wynik wskazuje na stan zdrowia, w przeciwieństwie do wielu innych testów medycznych. Dlatego niektórzy wolą unikać używania terminów „pozytywny” lub „negatywny” i po prostu stwierdzają, czy test był normalny czy nienormalny. Na przykład: „Próba Rinnego był nieprawidłowy w prawym uchu, przewodnictwo kostne było większe niż przewodnictwo powietrzne”.

Próba Webera bez lateralizacji Lateralizacja do ucha lewego Lateralizacja do ucha prawego
Próba Rinnego obustronnie dodatnia Norma Niedosłuch czuciowo-nerwowy w uchu prawym Niedosłuch czuciowo-nerwowy w uchu lewym
Próba Rinnego ujemna dla ucha lewego Niedosłuch przewodzeniowy w uchu lewym Niedosłuch mieszany
Próba Rinnego ujemna dla ucha prawego Niedosłuch mieszany Niedosłuch przewodzeniowy w uchu prawym

Ograniczenia[edytuj | edytuj kod]

Próba ta i jej uzupełnienie, Próba Webera, są szybkimi testami przesiewowymi i nie zastępują formalnej audiometrii. Ostatnio jego wartość jako testu przesiewowego została zakwestionowana[4]. Próba Rinnego nie jest wiarygodna w rozróżnianiu przypadków utraty czuciowo-nerwowej i ciężkiej jednostronnej lub całkowitej utraty czuciowo-nerwowej. W takich przypadkach przewodzenie kości do przeciwnego ucha normalnego będzie lepsze niż przewodnictwo powietrzne, co da wynik fałszywie ujemny. W takim przypadku test Webera wykaże jednak oznaki lateralizacji, sugerując pewien rodzaj patologii. Formalne badania audiometryczne byłyby wymagane, jeśli zostaną przedstawione jakiekolwiek nieprawidłowe wyniki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. C. Thijs, P. Leffers, Sensitivity and specificity of Rinne tuning fork test., „BMJ : British Medical Journal”, 298 (6668), 1989, s. 255, DOI10.1136/bmj.298.6668.255, ISSN 0959-8138, PMID2493884, PMCIDPMC1835543 [dostęp 2020-02-08].
  2. Heinrich Adolf Rinne, www.whonamedit.com [dostęp 2020-02-08].
  3. Ernst Heinrich Weber | German physiologist, Encyclopedia Britannica [dostęp 2020-02-08] (ang.).
  4. Akshay Bagai, Paaladinesh Thavendiranathan, Allan S. Detsky, Does This Patient Have Hearing Impairment?, „Journal of the American Medical Association”, 295 (4), 2006, s. 416–428, DOI10.1001/jama.295.4.416, ISSN 0098-7484 [dostęp 2020-02-08] (ang.).c?

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.